Where do I even begin with this one? 😅
I still remember how nervous I was while preparing my gear the day before Tammy and Eric's wedding.
It had been two years since I'd last photographed a wedding. Not because I hadn't received any enquiries, but because I'd deliberately turned them down.
Back in 2024, I'd come to the realisation that my already busy professional life, combined with an even busier personal one, simply didn't leave enough room for spending entire days photographing weddings, followed by several more days editing the pictures afterwards.
But then, life took a rather unexpected turn.
After nearly three decades of working in offices, I decided to change careers and launch my own photography business in May 2026.
And suddenly, weddings were very much back on the menu! 😉
Although Bianca and Mark were actually the first couple to contact me about photographing their wedding, Tammy and Eric's big day was scheduled about a month earlier.
So there I was, preparing for my first wedding in two years. My first wedding as a full-time professional photographer, no less!
And, just to make things a little more interesting, it would also be my first time working alongside a videographer and my first time photographing a wedding at Villa Borg.
No pressure whatsoever, right? 😅
Let me tell you, I did NOT sleep particularly well that night.
And the drive to Villa Borg gave me far too much time to question myself, my abilities, and whether I was really ready to jump back into wedding photography.
But then something rather wonderful happened.
The moment I stepped out of my car and slipped into my trusty double-camera strap, all those doubts simply disappeared.
I felt calm. Comfortable. Completely at ease.
It was almost as though someone had lifted a fog that had been hanging over me.
And suddenly, I didn't just feel that I was in the right place.
I KNEW it.
This was where I belonged. This was what I was meant to be doing.
And with that rather reassuring realisation, off I went! 😊
It's All in the Little Details
I'd arrived about half an hour early, giving myself plenty of time to explore the venue and photograph some of the details before the guests arrived.
After a short walk from the car park, I bumped into Eric, who had also arrived early to make sure everything was ready for the big day.
We exchanged a few words before I headed off to explore the beautiful grounds of Villa Borg.
And what a lovely setting it was!
As I wandered around, I began noticing all the little touches Tammy and Eric had thoughtfully prepared for their guests.
There were small packets of tissues on every seat, ready for the inevitable "tears of joy". Little easels and miniature canvases invited guests to create their own tiny works of art, giving the newlyweds a wonderfully personal collection of memories to take home.
And then there was something particularly touching.
Attached to Tammy's bridal bouquet was a small medallion containing a photograph of her late father.
A beautiful, quiet way of making sure he would still be part of this very special day.
Little did I know just how much those tissues would be needed...
A Father, a Daughter, and a Moment I'll Never Forget
As the ceremony drew closer, the guests gradually began arriving.
That's when I noticed Nico.
Nico had been the best friend of Tammy's biological father. After her father's passing, he'd taken Tammy under his wing and become a father figure in her life.
And today, he had the honour of walking her down the aisle.
I spotted him nervously pacing towards the main entrance.
"Showtime!" I thought, and quietly followed him with my camera.
What happened next gave me some of my favourite photographs of the entire day.
Nico walked through the archway and stopped, his hands clasped firmly behind his back, waiting for Tammy to arrive.
In the distance, a car appeared.
And then came that moment when he finally saw her.
His daughter.
Not by blood, perhaps, but very clearly by heart.
The expression on his face said more than words ever could.
And I knew, right there and then, that this was going to be one of the most emotional weddings I'd ever had the privilege of documenting.
And Then Came the Tears...
Once Tammy and her entourage began making their way towards the ceremony hall, where the guests were already eagerly awaiting her arrival, I quickly made my way ahead of them.
After all, I wanted to capture Tammy's entrance, but there was another moment I absolutely didn't want to miss.
Eric seeing his bride for the very first time.
And what a moment it was!
Let's just say those thoughtfully provided tissues proved to be a VERY good idea. ❤️
The ceremony was filled with emotion, beautiful little moments and more than a few happy tears.
And, as it turned out, we were only getting started.
Sunshine, Rain Clouds, and a Little Improvisation
Following the ceremony and the congratulations from family and friends, it was time for the couple's portraits.
Or rather, what would eventually become the first part of our couple shoot.
You see, the weather had decided to add a little drama of its own.
It was a hot, humid day, with large, dark clouds gathering overhead. The sort of weather where you keep one eye on your subjects and the other on the sky.
Sure enough, during our portraits, the first raindrops began to fall.
Time for a strategic retreat! 😅
Fortunately, Villa Borg turned out to be a fantastic location for precisely this kind of unpredictable weather.
With its beautiful Roman-inspired architecture, gardens, covered walkways and sheltered terraces, we had plenty of wonderful backgrounds to work with without ever straying too far from somewhere dry.
So rather than letting the rain spoil our plans, we simply worked around it.
A few photographs here, a little shelter there, and back outside whenever the clouds decided to give us a break.
And, as is so often the case with weddings, a little flexibility goes a long way.
A Room with a View... and the Perfect Group Photo!
Villa Borg had another surprise in store for me.
One that I hadn't anticipated at all.
You see, group photographs can sometimes be a bit of a challenge, particularly when you're working with larger groups.
Ideally, you want some elevation to make sure everyone is visible. A staircase, a slope, a balcony... anything that helps separate the rows of people.
While wandering around and taking candid photographs of the guests, I happened to notice an open window on the upper floor of the building.
Naturally, my curiosity got the better of me.
I asked a member of staff whether I could head upstairs and take a look.
And wouldn't you know it?
The view was absolutely perfect!
I hurried back to Eric, rather excited about my little discovery, and asked him and Tammy to gather everyone in the courtyard while I made my way back upstairs.
Sometimes the best photographic opportunities are the ones you stumble upon completely by accident.
And yes, I was rather pleased with myself! 😄
The Joy of Simply Being There
The rest of the afternoon passed in what felt like the blink of an eye.
I happily wandered around, dodging the occasional rain shower, chatting with guests, exchanging photography and videography stories with Heiko, and generally enjoying every minute of the day.
I also spent quite a bit of time goofing around with the children.
Here's a little photography tip for you: if you want genuinely lovely candid photographs of kids, sometimes the best thing you can do is stop acting like a photographer and start acting like one of them.
Play along. Be silly. Make them laugh.
You'll often get far more natural expressions than you ever would by asking them to stand still and smile at the camera. 😉
And, of course, there were still plenty of emotional moments that had me fighting back a tear or two of my own.
In short, I was having an absolutely wonderful time.
... Oh, and I occasionally remembered to take a photograph as well, obviously. 😅😉
From Happy Tears to Happy Feet
Before I knew it, the afternoon had turned into evening.
We'd enjoyed a delicious buffet, and it was time for the next chapter of the celebrations.
There was the wedding cake, complete with a rather spectacular sparkler display, some games, plenty of laughter and, of course, the first dance.
What a couple!
Watching Tammy and Eric together, it was impossible not to smile.
And once everyone had finished admiring the newlyweds, the dance floor opened and the party really got underway.
By this point, I'd almost forgotten how nervous I'd been just the day before.
Almost. 😉
Was I Back? Oh, I Was DEFINITELY Back!
I remember the drive home that night particularly well.
Not because anything extraordinary happened on the road, but because I simply couldn't stop smiling.
For weeks leading up to this wedding, one question had kept popping into my head.
Was I really back?
Could I still do this? Would I still enjoy the long hours, the responsibility, the pressure of capturing moments that would never happen again?
Would wedding photography still give me that same feeling it had given me years before?
Well...
I kept asking myself if I were back, and... well... check this out! 😎
The answer couldn't have been clearer.
I wasn't just back.
I was exactly where I wanted to be.
And, perhaps more importantly, I was doing something that made me genuinely happy.
One Last Thought...
Now, you might be wondering whether I still get nervous before photographing a wedding.
Of course I do!
And you know what?
I sincerely hope that never changes.
Because those butterflies remind me that what I'm about to do matters.
That someone has entrusted me with documenting one of the most important days of their life.
That the laughter, the tears, the nervous glances, the little gestures and the unexpected moments all deserve my full attention.
And that I owe it to every couple to give them the very best of myself.
Not just technically beautiful photographs, but authentic memories filled with real emotions.
The kind of photographs that, years from now, will take them straight back to how they felt on that day.
And isn't that what wedding photography should be all about?
Tammy and Eric, thank you from the bottom of my heart for trusting me to accompany you on your beautiful wedding day, for sharing so many wonderful moments with me, and, most of all, for your friendship. ❤️
You probably didn't realise it at the time, but your wedding gave me something very special, too.
It reminded me why I fell in love with wedding photography in the first place.
And for that, I'll always be grateful. 🥰
📷 Gallery
🇱🇺 Lëtzebuergesch Versioun
Tammy & Eric – Eng Hochzäit, e Neistart an eng ganz Rëtsch Freudentréinen
Wou fänken ech bei dëser Geschicht iwwerhaapt un? 😅
Ech erënnere mech nach ganz genee drun, wéi nervös ech war, wéi ech den Dag virun der Hochzäit vum Tammy an Eric mäi Material prett gemaach hunn.
Et waren zwee Joer hier, datt ech déi leschte Kéier eng Hochzäit fotograféiert hat. Net, well ech keng Ufroe kritt hätt, mee well ech se bewosst ofgeleent hat.
2024 war ech nämlech zur Erkenntnis komm, datt mäin deemools scho gutt gefëllte Beruffsalldag, zesumme mat engem nach méi vollen Privatliewen, mir einfach net méi genuch Zäit gelooss huet, fir ganz Deeg op Hochzäiten ze verbréngen an dono nach emol e puer Deeg mat der Bildbeaarbechtung beschäftegt ze sinn.
Mee dunn huet d'Liewe mer e klenge Stréch duerch d'Rechnung gemaach.
No bal dräi Joerzéngten am Büro hunn ech decidéiert, berufflech en neie Wee anzeschloen, an am Mee 2026 meng eege Fotografie-Entreprise gegrënnt.
An op eemol stoungen Hochzäiten nees ganz uewen um Menü! 😉
Och wann d'Bianca an de Mark déi éischt Koppel waren, déi mech kontaktéiert haten, fir hir Hochzäit ze fotograféieren, war d'Hochzäit vum Tammy an Eric ongeféier ee Mount virun hirer.
Do stoung ech also, prett fir meng éischt Hochzäit no zwee Joer Paus. An dat och nach fir d'éischt als professionelle Fotograf, deen dat elo haaptberufflech mécht!
A fir dat Ganzt nach e bëssen méi spannend ze maachen, war et och meng éischt Zesummenaarbecht mat engem Videograf a meng éischt Hochzäit an der Villa Borg.
Iwwerhaapt keen Drock, oder? 😅
Ech kann Iech soen: Ech hunn déi Nuecht NET besonnesch gutt geschlof.
An d'Faart bis bei d'Villa Borg huet mer vill ze vill Zäit gelooss, fir u mir selwer ze zweiwelen. War ech wierklech prett? Konnt ech dat nach? War ech nach ëmmer gutt genuch?
Mee dunn ass eppes Erstaunleches geschitt.
An deem Moment, wou ech aus dem Auto geklomme sinn a mäi bewäerten Duebel-Kameragurt ugedoen hunn, waren all déi Zweiwel op eemol verschwonnen.
Ech war roueg. Entspaant. Komplett a mengem Element.
Et war, wéi wann een op eemol en Niwwel opgehuewen hätt, deen déi ganz Zäit iwwer mir gehaangen hat.
An op eemol hat ech net nëmmen d'Gefill, datt ech op der richteger Plaz wier.
Ech WOSST et.
Genee hei hunn ech higéiert. Genee dat war et, wat ech maache wollt.
A mat där berouegender Erkenntnis konnt et lassgoen! 😊
Et sinn déi kleng Detailer, déi den Ënnerscheed maachen
Ech war ongeféier eng hallef Stonn ze fréi ukomm, sou datt ech genuch Zäit hat, fir d'Location ze entdecken an e puer Detailfotoen ze maachen, ier d'Gäscht géife kommen.
No engem kuerze Spadséiergang vum Parking aus sinn ech dem Eric begéint, deen och schonn do war, fir sécherzegoen, datt alles fir dee groussen Dag prett wier.
Mir hunn e puer Wierder gewiesselt, ier ech mech op de Wee gemaach hunn, fir dat wonnerschéint Areal vun der Villa Borg ze entdecken.
A wat fir eng flott Kuliss dat war!
Wärend mengem klengen Tour sinn ëmmer méi déi léif Detailer opgefall, déi d'Tammy an den Eric fir hir Gäscht virbereet haten.
Op all Stull louch e klenge Pak Nuesschnappecher, fir déi onvermeidlech „Freudentréinen“. Kleng Staffele mat Mini-Leinwänn hunn d'Gäscht invitéiert, hir eege kleng Konschtwierker ze gestalten – eng ganz perséinlech Sammlung vun Erënnerunge fir d'Brautkoppel.
An dunn ass mer eppes ganz Besonnesches opgefall.
Um Tammy sengem Brautbouquet war e klenge Medaillon befestegt, mat enger Foto vun hirem verstuerwene Papp.
Eng wonnerschéin an diskret Manéier, fir sécherzestellen, datt hien op dësem speziellen Dag trotzdeem bei hir wier.
Ech hat deemools nach keng Ahnung, wéi dacks déi Nuesschnappecher gebraucht géife ginn ...
E Papp, eng Duechter an e Moment, deen ech ni vergiesse wäert
Wéi d'Zeremonie ëmmer méi no geréckelt ass, sinn no an no d'Gäscht ukomm.
An do ass mer den Nico opgefall.
Den Nico war de beschte Frënd vum Tammy sengem biologesche Papp. No deem sengem Doud hat hien d'Tammy ënner seng Flilleke geholl a war fir hatt zu enger Pappefigur ginn.
An haut hat hien d'Éier, hatt bei d'Zeremonie ze begleeden.
Ech hunn hie gesinn, wéi hien nervös a Richtung Haaptentrée hin an hier getrëppelt ass.
„Showtime!“, hunn ech mer geduecht, a sinn him diskret mat menger Kamera nogaangen.
Wat du geschitt ass, huet mer e puer vu menge Liblingsfotoe vum ganzen Dag beschéiert.
Den Nico ass duerch déi grouss Béi gaangen an ass stoe bliwwen, d'Hänn fest hannert dem Réck zesummegehalen, wärend hien op d'Tammy gewaart huet.
An der Distanz ass en Auto opgedaucht.
An dunn ass dee Moment komm, wou hien hatt fir d'éischte Kéier gesinn huet.
Seng Duechter.
Vläicht net duerch d'Blutt verbonnen, mee ganz sécher duerch d'Häerz.
Säi Gesiichtsausdrock huet méi gesot wéi dausend Wierder.
An ech wousst an deem Moment, datt dëst eng vun den emotionalsten Hochzäite géif ginn, déi ech jeemools dierft fotograféieren.
An dunn hunn d'Tréine ugefaangen ...
Wéi d'Tammy a seng Begleedung sech op de Wee bei de Sall gemaach hunn, wou d'Gäscht scho gespaant gewaart hunn, sinn ech séier virgelaf.
Schliisslech wollt ech net nëmmen dem Tammy säin Optrëtt festhalen, mee och e ganz anere Moment op kee Fall verpassen.
De Moment, wou den Eric seng Braut fir d'éischte Kéier gesäit.
A wat fir e Moment dat war!
Loosse mer et esou soen: Déi Nuesschnappecher, déi sou léif virbereet gi waren, haten definitiv hir Berechtegung. ❤️
D'Zeremonie war voller Emotiounen, wonnerschéiner klenger Momenter an enger ganzer Rëtsch Freudentréinen.
An dobäi war dat eréischt den Ufank.
Sonn, Reewolleken an e bëssen Improvisatioun
No der Zeremonie an de Félicitatioune vu Famill a Frënn war et Zäit fir d'Koppelfotoen.
Oder besser gesot, fir den éischten Deel dovun.
D'Wieder hat nämlech decidéiert, och nach e bëssen Drama bäizedroen.
Et war e waarmen, fiichten Dag, mat groussen, däischtere Wolleken um Himmel. Esou e Wieder, bei deem een en A op de Leit an dat anert um Himmel huet.
An tatsächlech hunn déi éischt Reendrëpsen eis wärend de Portraite besicht.
Zäit fir e strategesche Réckzuch! 😅
Glécklecherweis huet sech d'Villa Borg als eng fantastesch Location fir genee esou onbestännegt Wieder erausgestallt.
Mat hirer réimesch inspiréierter Architektur, de Gäert, den iwwerdeckte Gäng an den Terrassen hate mer wonnerschéin Hannergrënn, ouni jeemools wäit vun enger dréchener Plaz ewech ze sinn.
Amplaz eis vum Reen de Plang verduerwen ze loossen, hu mer eis einfach ugepasst.
E puer Fotoen hei, e bëssen Ënnerdaach do, an nees eraus, soubal d'Wolleken eis eng kleng Paus gegënnt hunn.
Wéi esou dacks bei Hochzäite kann e bëssen Flexibilitéit Wonner wierken.
E Raum mat Vue ... an déi perfekt Gruppefoto!
D'Villa Borg hat nach eng aner Iwwerraschung fir mech prett.
Eng, mat där ech guer net gerechent hat.
Gruppefotoe kënnen nämlech heiansdo eng richteg Erausfuerderung sinn, besonnesch bei gréissere Gruppen.
Am Idealfall huet een e bëssen Héicht, fir datt jidderee gutt ze gesinn ass. Eng Trap, en Hang, e Balkon ... egal wat hëlleft, d'Leit visuell besser ze verdeelen.
Wéi ech grad ënnerwee war, fir e puer spontan Fotoe vun de Gäscht ze maachen, hunn ech eng oppe Fënster um ieweschte Stack vum Gebai entdeckt.
Meng Virwëtzegkeet huet natierlech direkt d'Iwwerhand geholl.
Ech hunn e Mataarbechter gefrot, ob ech dierft eropgoen, fir mer d'Vue unzekucken.
An tatsächlech!
D'Vue war einfach perfekt!
Ganz begeeschtert sinn ech zeréck bei den Eric gaangen an hunn hien an d'Tammy gefrot, all d'Gäscht am Haff ze versammelen, wärend ech nees eropgaange sinn.
Heiansdo sinn déi bescht Fotoméiglechkeeten déi, op déi een duerch Zoufall stéisst.
An jo, ech war zimlech houfreg op meng kleng Entdeckung! 😄
D'Freed, einfach dobäi ze sinn
De Rescht vum Nomëtteg ass verflunn.
Ech war glécklech ënnerwee, hunn de geleeëntleche Reeschauere probéiert aus dem Wee ze goen, mat de Gäscht geschwat, mech mam Heiko iwwer Fotografie a Videografie ausgetosch an am Fong all Minutt genoss.
Ech hunn och relativ vill Zäit domat verbruecht, mat de Kanner ze gecksen.
Hei e klengen Tipp aus der Fotografepraxis: Wann ee wierklech schéin, natierlech Fotoe vu Kanner wëll maachen, ass et heiansdo am beschten, opzehalen, sech wéi e Fotograf ze behuelen, an amplaz einfach selwer e bëssen zum Kand ze ginn.
Maacht mat. Maacht Blödsinn. Bréngt se zum Laachen.
Sou kritt een dacks vill méi natierlech Gesiichtsausdrock, wéi wann een hinne seet, si sollen elo roueg stoen a schéin an d'Kamera laachen. 😉
An natierlech gouf et ëmmer nees emotional Momenter, bei deenen ech selwer déi eng oder aner Tréin hu missen zeréckhalen.
Kuerz gesot: Ech hat eng fantastesch Zäit.
... Ah jo, an heiansdo hunn ech och nach dru geduecht, eng Foto ze maachen. Natierlech. 😅😉
Vu Freudentréinen op d'Danzpist
Ier ech et richteg matkritt hunn, war aus dem Nomëtteg schonn den Owend ginn.
Mir haten e leckere Buffet genoss, an et war Zäit fir dat nächst Kapitel vun der Feier.
Et gouf eng Hochzäitskuch mat engem spektakuläre Spréifontänen-Feierwierk, e puer Spiller, vill Gelaachs an natierlech den éischten Danz.
Wat fir eng Koppel!
Wann een d'Tammy an den Eric zesumme gesinn huet, konnt een einfach net anescht wéi matlaachen.
A wéi jidderee fäerdeg war, déi frëschbestuet Koppel ze bewonneren, ass d'Danzpist opgaangen an d'Party war elo richteg amgaang.
Zu deem Zäitpunkt hat ech bal vergiess, wéi nervös ech den Dag virdru gewiescht war.
Bal. 😉
War ech zeréck? Oh jo, an ob ech zeréck war!
Ech erënnere mech nach ganz gutt un d'Heemfaart deen Owend.
Net well eppes Besonnesches op der Strooss geschitt wier, mee well ech einfach net ophale konnt ze grinsen.
An de Woche virun dëser Hochzäit hat ech mer ëmmer nees déi selwecht Fro gestallt.
War ech wierklech zeréck?
Konnt ech dat nach? Géifen déi laang Stonnen, d'Verantwortung an den Drock, Momenter festzehalen, déi ni méi widderkommen, mer nach ëmmer esou vill Freed maachen?
Géif d'Hochzäitsfotografie mer nach ëmmer dat selwecht Gefill ginn wéi fréier?
Ma ...
Ech hu mech ëmmer nees gefrot, ob ech zeréck wier ... an ... kuckt Iech dat emol un! 😎
D'Äntwert hätt net méi kloer kënne sinn.
Ech war net einfach nëmmen zeréck.
Ech war genee do, wou ech wollt sinn.
An, wat vläicht nach méi wichteg war, ech hunn eppes gemaach, wat mech wierklech glécklech mécht.
Nach ee leschte Gedanken ...
Elo frot Dir Iech vläicht, ob ech haut nach nervös sinn, ier ech eng Hochzäit fotograféieren.
Natierlech!
A wësst Dir wat?
Ech hoffen aus ganzem Häerz, datt dat ni ophält.
Well déi kleng Päiperleken am Bauch mech drun erënneren, datt dat, wat ech amgaange sinn ze maachen, wichteg ass.
Datt mir een d'Vertrauen geschenkt huet, ee vun de wichtegsten Deeg a sengem Liewe fotografesch festzehalen.
Datt d'Laachen, d'Tréinen, déi nervös Blécker, déi kleng Gesten an déi onerwaart Momenter all meng voll Opmierksamkeet verdéngen.
An datt ech et all Koppel schëlleg sinn, mäi Bescht ze ginn.
Net nëmmen technesch schéin Fotoen, mee authentesch Erënnerungen, voller richteger Emotiounen.
Fotoen, déi d'Leit och nach Jore méi spéit genee an dee Moment zeréckversetzen an hinnen dat selwecht Gefill ginn wéi deemools.
An ass et net genee dat, ëm wat et bei der Hochzäitsfotografie goe soll?
Tammy an Eric, vu ganzem Häerz Merci, datt ech Iech op Ärem wonnerschéinen Hochzäitsdag begleede konnt, fir all déi flott Momenter, déi ech mat Iech deele konnt, a virun allem fir Är Frëndschaft. ❤️
Dir hutt et deemools vläicht net gemierkt, mee Är Hochzäit huet mir och eppes ganz Besonnesches ginn.
Si huet mech drun erënnert, firwat ech mech iwwerhaapt an d'Hochzäitsfotografie verléift hunn.
An dofir wäert ech Iech ëmmer dankbar sinn. 🥰
📷 Gallery
🇫🇷 Version Française
Tammy & Eric – Un mariage, un retour aux sources et beaucoup de larmes de joie
Par où commencer pour raconter cette histoire ? 😅
Je me souviens encore parfaitement de ma nervosité lorsque je préparais mon matériel, la veille du mariage de Tammy et Eric.
Cela faisait deux ans que je n'avais plus photographié de mariage. Non pas que les demandes aient manqué, mais parce que j'avais volontairement choisi de les décliner.
En 2024, j'avais fini par réaliser que ma vie professionnelle, déjà bien remplie, combinée à une vie privée encore plus chargée, ne me laissait tout simplement plus assez de temps pour consacrer des journées entières aux mariages, suivies de plusieurs autres journées de retouche et de traitement des photographies.
Mais la vie en avait décidé autrement.
Après près de trois décennies passées dans des bureaux, j'ai choisi de changer de carrière et de créer ma propre entreprise de photographie en mai 2026.
Et soudain, les mariages étaient de nouveau au programme ! 😉
Même si Bianca et Mark avaient été les premiers à me contacter pour photographier leur mariage, celui de Tammy et Eric était prévu environ un mois avant le leur.
Me voilà donc à préparer mon premier mariage après deux ans d'absence. Et, qui plus est, mon tout premier mariage en tant que photographe professionnel à plein temps !
Pour ajouter un peu de piment à l'aventure, c'était également la première fois que je travaillais aux côtés d'un vidéaste, ainsi que ma première prestation à la Villa Borg.
Aucune pression, évidemment ! 😅
Croyez-moi, je n'ai PAS particulièrement bien dormi cette nuit-là.
Et le trajet jusqu'à la Villa Borg m'a laissé beaucoup trop de temps pour douter de moi-même, de mes capacités et de ma préparation.
Mais quelque chose d'assez merveilleux s'est produit.
Au moment précis où je suis sorti de ma voiture et où j'ai enfilé mon fidèle harnais à deux appareils photo, tous ces doutes se sont envolés.
Je me sentais calme. Détendu. Parfaitement à ma place.
C'était comme si un brouillard qui m'avait accompagné depuis des semaines venait soudainement de se dissiper.
Et tout à coup, je n'avais pas simplement le sentiment d'être au bon endroit.
J'en avais la CERTITUDE.
C'était là que je devais être. C'était exactement ce que je voulais faire.
Et avec cette pensée plutôt rassurante, l'aventure pouvait commencer ! 😊
Tout est dans les petits détails
J'étais arrivé avec environ une demi-heure d'avance, ce qui me laissait largement le temps de découvrir les lieux et de photographier quelques détails avant l'arrivée des invités.
Après une courte marche depuis le parking, j'ai croisé Eric, lui aussi arrivé en avance pour s'assurer que tout était prêt pour cette grande journée.
Nous avons échangé quelques mots avant que je parte explorer le magnifique domaine de la Villa Borg.
Et quel cadre splendide !
Au fil de ma promenade, j'ai commencé à remarquer toutes les petites attentions que Tammy et Eric avaient préparées pour leurs invités.
Sur chaque chaise se trouvait un petit paquet de mouchoirs, destiné aux inévitables « larmes de joie ». De minuscules chevalets et des petites toiles invitaient les invités à réaliser leurs propres œuvres d'art, offrant ainsi aux jeunes mariés une collection de souvenirs aussi originale que personnelle.
Et puis, j'ai découvert un détail particulièrement émouvant.
Accroché au bouquet de la mariée se trouvait un petit médaillon contenant une photographie du défunt père de Tammy.
Une façon magnifique et discrète de faire en sorte qu'il soit, lui aussi, présent lors de cette journée si importante.
Je ne savais pas encore à quel point ces petits paquets de mouchoirs allaient se révéler indispensables...
Un père, une fille et un instant que je n'oublierai jamais
À mesure que la cérémonie approchait, les invités arrivaient petit à petit.
C'est alors que j'ai remarqué Nico.
Nico avait été le meilleur ami du père biologique de Tammy. Après le décès de celui-ci, il avait pris Tammy sous son aile, devenant peu à peu une véritable figure paternelle dans sa vie.
Et aujourd'hui, il avait l'honneur de l'accompagner jusqu'à la cérémonie.
Je l'ai aperçu faisant les cent pas, visiblement nerveux, en direction de l'entrée principale.
« Showtime ! », me suis-je dit en le suivant discrètement, appareil photo à la main.
Ce qui s'est passé ensuite m'a offert quelques-unes de mes photographies préférées de toute la journée.
Nico s'est avancé sous la grande arche, puis s'est arrêté, les mains fermement jointes derrière le dos, attendant l'arrivée de Tammy.
Au loin, une voiture est apparue.
Et puis est venu cet instant où il l'a enfin aperçue.
Sa fille.
Pas par les liens du sang, peut-être, mais certainement par ceux du cœur.
L'expression de son visage en disait bien plus que mille mots.
Et à cet instant précis, j'ai compris que j'allais avoir le privilège de photographier l'un des mariages les plus émouvants de ma carrière.
Et les larmes ont commencé à couler...
Lorsque Tammy et son cortège se sont dirigés vers la salle de cérémonie, où les invités attendaient déjà avec impatience, je les ai rapidement devancés.
Après tout, je voulais évidemment immortaliser l'arrivée de Tammy, mais il y avait un autre moment que je ne voulais manquer sous aucun prétexte.
Celui où Eric découvrirait sa future épouse pour la première fois.
Et quel moment !
Disons simplement que les fameux mouchoirs, si gentiment mis à disposition, se sont révélés être une EXCELLENTE idée. ❤️
La cérémonie a été remplie d'émotions, de petits instants magnifiques et de nombreuses larmes de joie.
Et pourtant, ce n'était que le début.
Soleil, nuages menaçants et un peu d'improvisation
Après la cérémonie et les félicitations de la famille et des amis, il était temps de passer aux portraits des mariés.
Ou plutôt, à ce qui allait devenir la première partie de notre séance photo de couple.
Car la météo avait visiblement décidé d'ajouter sa petite touche dramatique à la journée.
Il faisait chaud et humide, avec de gros nuages sombres qui s'accumulaient dans le ciel. Le genre de météo où l'on garde un œil sur les sujets et l'autre sur les nuages.
Et effectivement, les premières gouttes de pluie sont arrivées pendant notre séance.
Il était temps d'effectuer un repli stratégique ! 😅
Heureusement, la Villa Borg s'est révélée être un endroit fantastique pour ce type de météo capricieuse.
Avec son architecture d'inspiration romaine, ses jardins, ses galeries couvertes et ses terrasses abritées, nous disposions d'une multitude de magnifiques décors sans jamais nous éloigner d'un endroit où nous mettre à l'abri.
Plutôt que de laisser la pluie gâcher nos projets, nous nous sommes simplement adaptés.
Quelques photos ici, une petite pause à l'abri là-bas, puis de nouveau à l'extérieur dès que les nuages nous accordaient un répit.
Comme c'est souvent le cas lors des mariages, un peu de souplesse peut faire toute la différence.
Une chambre avec vue... et la photo de groupe parfaite !
La Villa Borg me réservait encore une autre surprise.
Une surprise à laquelle je ne m'attendais absolument pas.
Les photographies de groupe peuvent parfois représenter un véritable défi, surtout lorsqu'il s'agit de grands groupes.
Idéalement, il faut disposer d'un peu de hauteur pour que tout le monde soit bien visible. Un escalier, une pente, un balcon... n'importe quel élément permettant de répartir les personnes sur différents niveaux.
Alors que je me promenais pour photographier quelques instants spontanés parmi les invités, j'ai remarqué une fenêtre ouverte à l'étage supérieur du bâtiment.
Naturellement, ma curiosité a pris le dessus.
J'ai demandé à un membre du personnel si je pouvais monter jeter un coup d'œil.
Et quelle découverte !
La vue était absolument parfaite !
Tout enthousiaste, je suis retourné voir Eric pour lui demander de rassembler les invités dans la cour avec Tammy, pendant que je remontais à l'étage.
Parfois, les meilleures occasions photographiques sont celles que l'on découvre complètement par hasard.
Et oui, j'étais plutôt fier de ma petite trouvaille ! 😄
Le bonheur d'être simplement présent
Le reste de l'après-midi est passé en un clin d'œil.
Je me suis promené avec bonheur, évitant les averses occasionnelles, discutant avec les invités, échangeant avec Heiko sur la photographie et la vidéo, et profitant tout simplement de chaque instant.
J'ai également passé pas mal de temps à faire l'idiot avec les enfants.
Petit conseil de photographe : si vous souhaitez obtenir de belles photographies spontanées d'enfants, le mieux est parfois d'arrêter de se comporter comme un photographe et de redevenir soi-même un peu enfant.
Participez à leurs jeux. Faites les fous. Faites-les rire.
Vous obtiendrez souvent des expressions bien plus naturelles qu'en leur demandant de rester immobiles et de sourire devant l'objectif. 😉
Et bien sûr, il y a eu encore de nombreux moments émouvants pendant lesquels j'ai moi-même dû retenir une petite larme.
Bref, je passais un moment absolument merveilleux.
... Ah oui, et je pensais aussi de temps en temps à prendre une photo, évidemment. 😅😉
Des larmes de joie aux premiers pas de danse
Avant même que je m'en rende compte, l'après-midi avait laissé place à la soirée.
Nous avions savouré un délicieux buffet, et il était temps de passer à la suite des festivités.
Il y a eu le gâteau de mariage, accompagné d'un impressionnant spectacle de fontaines d'étincelles, quelques jeux, beaucoup de rires et, bien sûr, la première danse.
Quel couple !
En regardant Tammy et Eric ensemble, il était tout simplement impossible de ne pas sourire.
Et lorsque tout le monde a fini d'admirer les jeunes mariés, la piste de danse s'est ouverte et la fête a véritablement commencé.
À ce moment-là, j'avais presque oublié à quel point j'avais été nerveux la veille.
Presque. 😉
J'étais de retour ? Oh oui, et comment !
Je me souviens particulièrement bien du trajet de retour ce soir-là.
Non pas parce qu'il s'est passé quelque chose d'extraordinaire sur la route, mais parce que je n'arrivais tout simplement pas à m'arrêter de sourire.
Pendant les semaines qui avaient précédé ce mariage, une question n'avait cessé de me traverser l'esprit.
Étais-je vraiment de retour ?
Étais-je encore capable de faire ce métier ? Est-ce que j'allais toujours apprécier ces longues journées, cette responsabilité, cette pression d'immortaliser des moments qui ne se reproduiraient jamais ?
Est-ce que la photographie de mariage allait encore m'apporter cette même sensation qu'autrefois ?
Eh bien...
Je n'arrêtais pas de me demander si j'étais de retour... et... regardez plutôt ça ! 😎
La réponse n'aurait pas pu être plus claire.
Je n'étais pas simplement de retour.
J'étais exactement là où je voulais être.
Et, peut-être plus important encore, je faisais quelque chose qui me rendait profondément heureux.
Une dernière réflexion...
Vous vous demandez peut-être si je suis encore nerveux avant de photographier un mariage.
Bien sûr que oui !
Et vous savez quoi ?
J'espère sincèrement que cela ne changera jamais.
Parce que ces petits papillons dans le ventre me rappellent que ce que je m'apprête à faire compte vraiment.
Que quelqu'un m'a accordé sa confiance pour immortaliser l'une des journées les plus importantes de sa vie.
Que les rires, les larmes, les regards nerveux, les petits gestes et les moments inattendus méritent toute mon attention.
Et que je dois à chaque couple de donner le meilleur de moi-même.
Pas seulement de belles photographies sur le plan technique, mais des souvenirs authentiques, remplis d'émotions véritables.
Des photographies qui, même des années plus tard, leur permettront de revivre exactement ce qu'ils ont ressenti ce jour-là.
Et finalement, n'est-ce pas là toute la beauté de la photographie de mariage ?
Tammy et Eric, merci du fond du cœur de m'avoir permis de vous accompagner lors de cette magnifique journée, de m'avoir fait partager autant de merveilleux moments et, surtout, merci pour votre amitié. ❤️
Vous ne vous en êtes peut-être pas rendu compte à l'époque, mais votre mariage m'a également offert quelque chose de très précieux.
Il m'a rappelé pourquoi j'étais tombé amoureux de la photographie de mariage.
Et pour cela, je vous serai toujours reconnaissant. 🥰
📷 Gallery
🇩🇪 Deutsche Version
Tammy & Eric – Eine Hochzeit, ein Neuanfang und jede Menge Freudentränen
Wo fange ich bei dieser Geschichte bloß an? 😅
Ich erinnere mich noch ganz genau daran, wie nervös ich war, als ich am Tag vor der Hochzeit von Tammy und Eric meine Ausrüstung vorbereitete.
Es waren zwei Jahre vergangen, seit ich zuletzt eine Hochzeit fotografiert hatte. Nicht etwa, weil ich keine Anfragen bekommen hätte, sondern weil ich diese ganz bewusst abgelehnt hatte.
2024 war mir nämlich klar geworden, dass mein ohnehin schon ziemlich ausgefülltes Berufsleben, kombiniert mit einem noch volleren Privatleben, schlichtweg keinen Platz mehr dafür ließ, ganze Tage auf Hochzeiten zu verbringen und anschließend noch mehrere Tage mit der Bildbearbeitung beschäftigt zu sein.
Doch dann kam das Leben dazwischen.
Nach beinahe drei Jahrzehnten in Bürojobs beschloss ich, beruflich noch einmal ganz von vorne anzufangen, und gründete im Mai 2026 mein eigenes Fotografieunternehmen.
Und plötzlich standen Hochzeiten wieder ganz oben auf der Speisekarte! 😉
Obwohl Bianca und Mark tatsächlich das erste Paar waren, das mich wegen seiner Hochzeit kontaktierte, fand die Hochzeit von Tammy und Eric ungefähr einen Monat früher statt.
Da stand ich also und bereitete mich auf meine erste Hochzeit nach zwei Jahren Pause vor. Und noch dazu auf meine erste Hochzeit als hauptberuflicher, professioneller Fotograf!
Um die Sache noch ein wenig spannender zu machen, war es außerdem meine erste Zusammenarbeit mit einem Videografen und mein erster Auftrag in der Villa Borg.
Überhaupt kein Druck, oder? 😅
Ich kann euch sagen: Besonders gut geschlafen habe ich in dieser Nacht NICHT.
Und die Fahrt zur Villa Borg ließ mir viel zu viel Zeit, um an mir selbst, meinen Fähigkeiten und meiner Vorbereitung zu zweifeln.
Doch dann geschah etwas wirklich Wunderbares.
In dem Moment, als ich aus meinem Auto stieg und meinen bewährten Doppel-Kameragurt anlegte, waren all diese Zweifel plötzlich verschwunden.
Ich war ruhig. Entspannt. Vollkommen in meinem Element.
Es fühlte sich an, als hätte jemand einen Nebel gelüftet, der seit Wochen über mir gehangen hatte.
Und auf einmal hatte ich nicht nur das Gefühl, am richtigen Ort zu sein.
Ich WUSSTE es.
Genau hier gehörte ich hin. Genau das war es, was ich machen wollte.
Und mit dieser ziemlich beruhigenden Erkenntnis konnte es endlich losgehen! 😊
Es sind die kleinen Details, die den Unterschied machen
Ich war ungefähr eine halbe Stunde zu früh angekommen und hatte somit reichlich Zeit, die Location zu erkunden und einige Detailaufnahmen zu machen, bevor die Gäste eintrafen.
Nach einem kurzen Fußweg vom Parkplatz begegnete ich Eric, der ebenfalls schon früh vor Ort war, um sicherzustellen, dass für den großen Tag alles vorbereitet war.
Wir wechselten ein paar Worte, bevor ich mich aufmachte, das wunderschöne Gelände der Villa Borg zu erkunden.
Und was für eine tolle Kulisse das war!
Während meines kleinen Rundgangs entdeckte ich nach und nach all die liebevollen Details, die Tammy und Eric für ihre Gäste vorbereitet hatten.
Auf jedem Stuhl lag eine kleine Packung Taschentücher, bereit für die unvermeidlichen „Freudentränen“. Kleine Staffeleien mit Mini-Leinwänden luden die Gäste dazu ein, eigene kleine Kunstwerke zu gestalten und dem Brautpaar so eine ganz persönliche Sammlung von Erinnerungen mit auf den Weg zu geben.
Und dann entdeckte ich etwas besonders Berührendes.
Am Brautstrauß von Tammy war ein kleines Medaillon befestigt, das ein Foto ihres verstorbenen Vaters enthielt.
Eine wunderschöne, stille Art, dafür zu sorgen, dass auch er an diesem besonderen Tag ein Teil der Feier sein würde.
Ich ahnte zu diesem Zeitpunkt noch nicht, wie oft die Taschentücher tatsächlich gebraucht werden würden ...
Ein Vater, eine Tochter und ein Moment, den ich nie vergessen werde
Je näher die Zeremonie rückte, desto mehr Gäste trafen ein.
Und dann fiel mir Nico auf.
Nico war der beste Freund von Tammys leiblichem Vater gewesen. Nach dessen Tod hatte er Tammy unter seine Fittiche genommen und war für sie zu einer echten Vaterfigur geworden.
Und heute hatte er die Ehre, sie zur Trauung zu begleiten.
Ich beobachtete, wie er sichtlich nervös in Richtung Haupteingang auf und ab ging.
„Showtime!“, dachte ich mir und folgte ihm unauffällig mit meiner Kamera.
Was dann geschah, bescherte mir einige meiner absoluten Lieblingsaufnahmen des gesamten Tages.
Nico ging durch den großen Torbogen und blieb stehen, die Hände fest hinter dem Rücken verschränkt, während er auf Tammys Ankunft wartete.
In der Ferne tauchte ein Auto auf.
Und dann kam dieser eine Moment, in dem er sie endlich sah.
Seine Tochter.
Vielleicht nicht durch das Blut miteinander verbunden, aber ganz eindeutig durch das Herz.
Sein Gesichtsausdruck sagte mehr als tausend Worte.
Und in diesem Augenblick wusste ich, dass dies eine der emotionalsten Hochzeiten werden würde, die ich jemals fotografisch begleiten durfte.
Und dann flossen die Tränen ...
Als Tammy und ihre Begleitung sich auf den Weg zum Trausaal machten, wo die Gäste bereits gespannt auf sie warteten, eilte ich voraus.
Schließlich wollte ich nicht nur Tammys Einzug festhalten, sondern auch einen anderen Moment auf keinen Fall verpassen.
Den Augenblick, in dem Eric seine Braut zum ersten Mal sehen würde.
Und was für ein Augenblick das war!
Sagen wir es einmal so: Die liebevoll bereitgelegten Taschentücher erwiesen sich als eine SEHR gute Idee. ❤️
Die Zeremonie war voller Emotionen, wunderschöner kleiner Momente und mehr als nur ein paar Freudentränen.
Und dabei war das erst der Anfang.
Sonnenschein, Regenwolken und ein wenig Improvisation
Nach der Trauung und den Glückwünschen von Familie und Freunden war es Zeit für die Paarporträts.
Oder besser gesagt, für den ersten Teil unseres Paarshootings.
Denn das Wetter hatte offenbar beschlossen, dem Tag noch eine kleine Portion Drama hinzuzufügen.
Es war heiß und schwül, während sich große, dunkle Wolken am Himmel zusammenzogen. Genau die Art von Wetter, bei der man ein Auge auf seine Motive und das andere auf den Himmel richtet.
Und tatsächlich ließen die ersten Regentropfen während unseres Shootings nicht lange auf sich warten.
Zeit für einen strategischen Rückzug! 😅
Glücklicherweise erwies sich die Villa Borg als fantastische Location für genau solch unbeständiges Wetter.
Mit ihrer römisch inspirierten Architektur, den Gärten, überdachten Gängen und geschützten Terrassen bot sie jede Menge wunderschöne Hintergründe, ohne dass wir uns jemals weit von einem trockenen Plätzchen entfernen mussten.
Anstatt uns vom Regen die Pläne verderben zu lassen, passten wir uns einfach an.
Ein paar Fotos hier, ein kurzer Unterschlupf dort und wieder hinaus, sobald uns die Wolken eine kleine Pause gönnten.
Wie so oft bei Hochzeiten kann ein wenig Flexibilität wahre Wunder bewirken.
Ein Zimmer mit Aussicht ... und das perfekte Gruppenfoto!
Die Villa Borg hatte noch eine weitere Überraschung für mich parat.
Eine, mit der ich überhaupt nicht gerechnet hatte.
Gruppenfotos können manchmal eine echte Herausforderung darstellen, besonders bei größeren Gruppen.
Im Idealfall hat man ein wenig Höhe zur Verfügung, damit alle gut zu sehen sind. Eine Treppe, einen Hang, einen Balkon ... irgendetwas, das dabei hilft, die Personen auf unterschiedliche Ebenen zu verteilen.
Während ich gerade unterwegs war, um einige spontane Aufnahmen der Gäste zu machen, entdeckte ich ein offenes Fenster im Obergeschoss des Gebäudes.
Natürlich siegte sofort meine Neugier.
Ich fragte einen Mitarbeiter, ob ich kurz nach oben gehen dürfte, um mir die Aussicht anzusehen.
Und siehe da!
Der Blick war einfach perfekt!
Ziemlich begeistert lief ich zurück zu Eric und bat ihn und Tammy, die Gäste im Innenhof zu versammeln, während ich mich wieder auf den Weg nach oben machte.
Manchmal sind die besten fotografischen Möglichkeiten eben diejenigen, über die man rein zufällig stolpert.
Und ja, ich war schon ein kleines bisschen stolz auf meine Entdeckung! 😄
Die Freude, einfach dabei zu sein
Der Rest des Nachmittags verging wie im Flug.
Ich streifte glücklich umher, wich den gelegentlichen Regenschauern aus, unterhielt mich mit den Gästen, fachsimpelte mit Heiko über Fotografie und Videografie und genoss einfach jede einzelne Minute.
Außerdem verbrachte ich ziemlich viel Zeit damit, mit den Kindern herumzualbern.
Hier ein kleiner Tipp aus der Fotografenpraxis: Wenn man wirklich schöne, natürliche Schnappschüsse von Kindern machen möchte, ist es manchmal am besten, aufzuhören, sich wie ein Fotograf zu benehmen, und stattdessen selbst wieder ein bisschen Kind zu werden.
Spielt mit. Macht Quatsch. Bringt sie zum Lachen.
So bekommt man oft wesentlich natürlichere Gesichtsausdrücke, als wenn man sie bittet, stillzustehen und brav in die Kamera zu lächeln. 😉
Und natürlich gab es immer wieder emotionale Augenblicke, in denen auch ich mir die eine oder andere Träne verkneifen musste.
Kurz gesagt: Ich hatte eine absolut wunderbare Zeit.
... Ach ja, und gelegentlich dachte ich auch daran, ein Foto zu machen. Selbstverständlich. 😅😉
Von Freudentränen auf die Tanzfläche
Ehe ich mich versah, war aus dem Nachmittag bereits Abend geworden.
Wir hatten ein köstliches Buffet genossen, und es war Zeit für das nächste Kapitel der Feierlichkeiten.
Es gab die Hochzeitstorte mit einem ziemlich spektakulären Wunderkerzen-Feuerwerk, einige Spiele, jede Menge Gelächter und natürlich den ersten Tanz.
Was für ein Paar!
Wenn man Tammy und Eric zusammen sah, konnte man einfach nicht anders, als mitzulächeln.
Und nachdem alle das frisch vermählte Paar ausgiebig bewundert hatten, wurde die Tanzfläche eröffnet und die Party ging so richtig los.
Zu diesem Zeitpunkt hatte ich fast vergessen, wie nervös ich noch am Tag zuvor gewesen war.
Fast. 😉
War ich zurück? Oh ja, und wie ich zurück war!
Ich erinnere mich noch besonders gut an die Heimfahrt an diesem Abend.
Nicht, weil auf der Straße irgendetwas Außergewöhnliches passiert wäre, sondern weil ich einfach nicht aufhören konnte zu grinsen.
In den Wochen vor dieser Hochzeit hatte ich mir immer wieder dieselbe Frage gestellt.
War ich wirklich zurück?
Konnte ich das noch? Würden mir die langen Stunden, die Verantwortung und der Druck, Momente festzuhalten, die nie wiederkehren würden, immer noch genauso viel Freude bereiten?
Würde mir die Hochzeitsfotografie noch immer dasselbe Gefühl geben wie früher?
Nun ja ...
Ich fragte mich immer wieder, ob ich zurück wäre ... und ... schaut euch das hier mal an! 😎
Die Antwort hätte nicht eindeutiger sein können.
Ich war nicht einfach nur zurück.
Ich war genau dort, wo ich sein wollte.
Und, was vielleicht noch wichtiger war, ich tat etwas, das mich wirklich glücklich machte.
Ein letzter Gedanke ...
Jetzt fragt ihr euch vielleicht, ob ich heute noch nervös bin, bevor ich eine Hochzeit fotografiere.
Natürlich bin ich das!
Und wisst ihr was?
Ich hoffe von ganzem Herzen, dass sich das niemals ändert.
Denn diese kleinen Schmetterlinge im Bauch erinnern mich daran, dass das, was ich gleich tun werde, wirklich wichtig ist.
Dass mir jemand das Vertrauen geschenkt hat, einen der bedeutendsten Tage seines Lebens fotografisch festzuhalten.
Dass das Lachen, die Tränen, die nervösen Blicke, die kleinen Gesten und die unerwarteten Augenblicke meine volle Aufmerksamkeit verdienen.
Und dass ich es jedem Paar schuldig bin, mein Bestes zu geben.
Nicht nur technisch schöne Fotos, sondern authentische Erinnerungen voller echter Emotionen.
Bilder, die sie auch noch Jahre später genau in diesen einen Moment zurückversetzen und sie wieder fühlen lassen, was sie damals empfunden haben.
Und ist es nicht genau das, worum es bei der Hochzeitsfotografie gehen sollte?
Tammy und Eric, von ganzem Herzen vielen Dank, dass ich euch an eurem wunderschönen Hochzeitstag begleiten durfte, für all die wunderbaren Momente, die ich mit euch teilen konnte, und vor allem für eure Freundschaft. ❤️
Ihr habt es damals vielleicht gar nicht bemerkt, aber eure Hochzeit hat auch mir etwas ganz Besonderes geschenkt.
Sie hat mich daran erinnert, warum ich mich überhaupt in die Hochzeitsfotografie verliebt habe.
Und dafür werde ich euch immer dankbar sein. 🥰