eLake 2026
eLake 2026 – More Than Just a Music Festival
Eleven years of memories, seven years away, three unforgettable days, and a rather special homecoming.
Where It All Began
August 6th, 2015.
I still remember how ridiculously proud I felt when I picked up my very first eLake media pass.
There it was, dangling from the lanyard around my neck. A little piece of plastic that probably meant nothing to most people, but to me? Oh, it meant the world! 😁
I'd been attending eLake as a spectator for several years, but this was different. For the first time, I was allowed into the photo pit: that narrow strip of ground separating the stage from the audience, where photographers get to experience the performances from a rather privileged perspective.
There was just one tiny detail.
I'd never photographed live music before.
What could possibly go wrong, right? 😅
Well, as it turned out, things went surprisingly well. Better than expected, actually. And somewhere between the first few shutter clicks, the pounding bass, the blinding stage lights and the sheer energy of the performers, something clicked.
And no, I'm not talking about my camera's shutter.
I'd found something I absolutely loved.
Don't get me wrong. I love photographing weddings, events, families and all those wonderful moments that make life worth celebrating. There's something incredibly rewarding about capturing genuine happiness and preserving memories people will cherish for years.
But live music photography?
That's a completely different kind of magic.
It's loud, unpredictable, sometimes frustrating, often physically demanding, and occasionally an absolute nightmare when it comes to lighting.
And I love every second of it.
There's a feeling I get when I'm standing in front of a stage, camera in hand, completely immersed in the music. The world around me seems to disappear. I'm watching the performers, anticipating their movements, following the light, trying to capture that one fleeting moment when everything comes together.
For those few seconds, nothing else matters.
Just the music, the light, the people, and the moment.
And honestly? There aren't many places I'd rather be.
Seven Years Later...
After that first experience in 2015, I tried to return to eLake every year.
Sometimes I managed. Sometimes life had other plans.
My last eLake with a camera was in 2019.
And then... well, quite a lot happened.
The pandemic brought the world to a standstill. My personal life went through some pretty substantial changes. I got divorced, moved to Waldbillig, found love again, remarried, and moved once more.
After more than 18 years of dedicating myself to a corporate career, I eventually hit a wall and experienced burnout.
It wasn't the easiest chapter of my life. Far from it.
But sometimes the chapters we would never have chosen for ourselves end up leading us somewhere entirely unexpected.
For me, that meant finally taking the leap and turning a lifelong passion into something more.
In May 2026, OliGlod Photography officially came to life.
And just a few months later, I found myself standing at the entrance to eLake again, camera bag over my shoulder, ready to photograph its 30th anniversary edition.
Seven years after my last visit.
Eleven years after that first media pass.
And, for the very first time, as a professional photographer.
I won't pretend that picking up a media pass suddenly felt like a life-changing event all over again.
But there was definitely a smile on my face.
A pretty big one, actually. 😊
It felt good to be back.
Really, really good.
So, What's So Special About eLake?
Now, I've spent quite a few paragraphs explaining why I love photographing eLake.
But that doesn't quite explain why I love the festival itself.
If I had to narrow it down to three things, I'd choose the location, the people and the music.
Not necessarily in that order.
Because what makes eLake so special isn't any single one of them.
It's how beautifully they come together.
The Location – A Little Piece of Paradise
Lake Echternach is one of those places that has a special kind of magic, regardless of the time of year.
On an ordinary day, it's wonderfully peaceful.
You can walk around the lake, sit by the water, take in the surrounding nature, or simply enjoy a little break from the constant noise and demands of everyday life.
I regularly visit with my camera to photograph wildlife, and there's something deeply satisfying about spending a few quiet hours observing birds, watching the light change over the water, and occasionally coming home with a photograph I'm particularly proud of.
It's a place where I can recharge my batteries.
And then, once a year, something rather extraordinary happens.
The peaceful lakeside surroundings transform into a vibrant festival village.
Stages appear. Food and drink stands pop up. Technical crews work their magic. The air fills with anticipation.
And suddenly, thousands of people descend upon this otherwise tranquil corner of Luxembourg to celebrate music together.
Two stages, separated by a small hill, provide the setting for three days of entertainment, with the beautiful lake and surrounding greenery as a backdrop.
And did I mention that admission is completely FREE?
Yes. Three days of live music, DJs, local and international artists, and an incredible atmosphere.
For free.
In this day and age, that's pretty remarkable.
But what's even more remarkable is how the festival manages to maintain its welcoming, down-to-earth character despite its size.
There's something wonderfully unpretentious about eLake.
You don't have to dress a certain way, belong to a particular scene, or know every artist on the programme.
You just show up.
And enjoy yourself.
The People – Where the Real Magic Happens
Here's something I've come to appreciate more and more over the years.
The best photographs aren't always the ones taken on stage.
Sometimes they're the ones you take while wandering through the crowd.
A spontaneous smile. Friends laughing together. A child experiencing their first concert. Someone dancing as though nobody's watching. A couple sharing a quiet moment while the music plays in the distance.
Little fragments of life that might otherwise pass unnoticed.
And eLake is absolutely overflowing with them.
One of the things I love most is how incredibly diverse the audience is.
Young people attending their first festival, older visitors who've probably been coming for decades, families, groups of friends, people from different countries, cultures, backgrounds and walks of life.
All gathered in the same place.
All enjoying the same wonderful atmosphere, each in their own way.
I love wandering through the crowd, observing what's happening around me and occasionally striking up a conversation.
Sometimes it's just a quick hello, a friendly smile or a few words exchanged before taking a photograph.
Sometimes it's a longer chat.
And sometimes, completely unexpectedly, you meet someone who leaves a lasting impression.
This year, four encounters in particular reminded me why I love what I do.
Mario – A Story Behind the Smile
On Saturday, during eLake's electronic dance day, I spotted a gentleman who looked like he'd make an interesting portrait.
I approached him, as I frequently do, and asked whether he'd mind if I took his picture.
His name was Mario Kluth, also known as Lokie.
What started as a simple request for a photograph turned into a fascinating conversation.
Mario shared parts of his life story with me. A journey marked by some difficult chapters, struggles, mistakes, and ultimately the determination to turn things around after his life had spiralled out of control.
He spoke openly about his experiences and even gifted me a copy of his book, 33 Jahre Glücksspiel, in which he tells his story.
I was struck not only by what he'd been through, but also by the warmth, openness and genuine kindness of the person standing in front of me.
It's funny, isn't it?
You approach a stranger because you'd like to take a photograph.
A few minutes later, you're talking about life, second chances and the experiences that shape us.
And you walk away with much more than an image on your memory card.
Mario, thank you for the conversation, the book, and the reminder that there's always more to a person than meets the eye.
Tessy & Lara – Sometimes the Smallest Moments Matter Most
On Sunday, while photographing the audience during Dreamcatcher's performance, a lady approached me with a rather unusual request.
Her name was Tessy, and she was attending the festival with her family, including her daughter Lara, who uses a wheelchair.
Tessy wondered whether I could take a few photographs of Lara.
There was just one little catch.
I had to be sneaky about it. 😅
You see, Lara apparently has a sixth sense when it comes to spotting cameras pointed in her direction.
And Tessy wasn't looking for a posed portrait.
She wanted something natural. A candid moment of her daughter enjoying the outing with her family. A lovely little souvenir of a day spent together.
I was genuinely touched that she'd asked me.
So, naturally, I accepted the challenge.
Now, after years of photographing weddings and events, I've become reasonably good at blending into the background and capturing people when they're simply being themselves.
But Lara?
Oh, she was suspicious of me from the very beginning! 😂
Every so often, I'd notice her keeping a watchful eye on me, as though she knew perfectly well what I was up to.
Thankfully, with a little patience, a bit of discretion, and the wonderful distraction provided by Dreamcatcher, I managed to capture a few lovely moments over the course of the concert.
And that's what I love about this kind of photography.
Sometimes, the most meaningful pictures aren't technically complicated or visually spectacular.
Sometimes, they're simply photographs of someone being themselves, surrounded by the people who love them.
Pictures that will mean far more to a family than they could ever mean to the photographer who took them.
Tessy and Lara, thank you for trusting me with those moments.
I hope the photographs will bring back a smile whenever you look at them. ❤️
Linda – From a Festival Photograph to a Wedding
Speaking of Dreamcatcher...
Earlier that Sunday, I'd spotted a particularly cheerful group of people enjoying themselves at the festival.
There were colourful outfits, matching accessories, plenty of laughter and a bride-to-be.
A hen party!
Naturally, I couldn't resist asking whether they'd like a group photograph.
They happily agreed, we had a little fun, and I promised to send the pictures afterwards.
A lovely, spontaneous encounter.
Or so I thought.
A little later, while Dreamcatcher were performing, their singer John Rech decided to make things even more memorable.
He jumped over the barrier separating the photo pit from the audience and invited the ladies to join him for a singalong.
What followed was one of those wonderfully spontaneous concert moments that photographers dream about.
There was laughter, singing, excitement, and a whole lot of happiness.
And I happened to be in just the right place to capture it.
A few days later, I sent the photographs to Linda, the bride-to-be.
She was delighted.
And then, completely out of the blue, she asked me something I hadn't expected.
Would I be interested in photographing her wedding?
Well... YES! 😁
A couple of weeks later, there I was, photographing Linda and Yoann on their wedding day in Echternach.
From a spontaneous group portrait at a music festival to documenting one of the most important days of their lives.
How wonderful is that?
It's one of those stories that perfectly illustrates why I love the unpredictable nature of photography.
You never quite know where a simple conversation might lead.
Sometimes nowhere in particular.
Sometimes to a fascinating life story.
And sometimes... straight to a wedding! 🥰
Tom – When Light Becomes Part of the Music
The fourth encounter was a little different.
In fact, we didn't really meet at the festival at all.
But it turned into one of my favourite exchanges surrounding eLake 2026.
One of the performances that left the strongest impression on me was T the Boss.
The music was fantastic. His performance alongside his brother and the immensely talented Steve Urbaniac was an absolute pleasure to watch and photograph.
As a matter of fact, Steve's Delight After Dark album subsequently found itself on heavy rotation during my long photo-editing sessions and those late-night drives home after weddings.
But there was something else about that performance that absolutely blew me away.
The lighting.
Oh, man. THE LIGHTING! 🤩
Dramatic. Atmospheric. Deliberate.
Beautifully controlled moments of light and shadow, with the performers emerging from the darkness at precisely the right time.
For a photographer, it was an absolute dream.
And the man responsible for it was lighting designer Tom Bremer.
When I shared some of my photographs on Instagram, I made a point of expressing just how much I'd loved his work.
Tom saw the post, and my enthusiasm actually inspired him to write a wonderful article on his website called Licht braucht Schatten — Light Needs Shadow.
In it, he explores something that really resonated with me as a photographer.
Good lighting isn't about throwing every available effect at the stage.
It's about understanding the music, creating atmosphere and knowing when to let darkness do some of the work.
Sometimes, less really is more.
And as someone who spends a considerable amount of time working with light, I couldn't agree more.
We subsequently had a fascinating exchange on Instagram, discussing lighting design, photography and the joys of creating dramatic images.
At some point, I may or may not have thanked Tom for not making his lights behave like...
Well...
An epileptic gecko on crack. 🦎😂
Yes, those may have been my exact words.
In Luxembourgish, naturally. Because some things simply sound better in Luxembourgish.
Tom apparently found that description entertaining enough to turn it into a song.
An actual song.
About an epileptic gecko on crack.
Because... of course he did. 🤣
You can listen to this rather unexpected musical masterpiece here.
What started with a photographer appreciating a lighting designer's work ended with a fascinating conversation, a thoughtful blog post and one of the most gloriously ridiculous songs I've encountered in quite some time.
And I absolutely love that.
Tom, thank you for the inspiration, the exchange, the laughter, and above all for understanding something that matters enormously to photographers:
Light doesn't merely illuminate a moment. It helps tell its story.
And Then, Of Course, There's the Music!
Right.
I suppose I should actually talk about the music at some point, shouldn't I? 😅
After all, this is a music festival.
And what a fantastic anniversary edition it was!
One of the things I particularly appreciate about eLake is the variety of its programme.
Friday brings an exciting mixture of live acts, Saturday is all about electronic music, and Sunday traditionally celebrates a wonderful selection of local bands and performers.
There's something for almost everyone.
And I love that.
Of course, there are certain names on the programme that immediately make me smile.
De Läb, for instance.
I've been a fan for years, and their performances never disappoint. There's something wonderfully infectious about their energy, their music and the way they connect with the audience.
And then there's Schëppe Siwen.
Oh, Schëppe Siwen... ❤️
If you've followed my photography for any length of time, you probably already know how much I adore this band.
Their live performances are an explosion of energy, movement, emotion and pure, unfiltered joy.
They're also an absolute delight to photograph.
There's always something happening. Someone jumping, dancing, singing, pulling a face, interacting with the audience...
For a photographer who loves capturing spontaneous moments, it's pretty much paradise.
But here's the thing.
As much as I enjoy seeing familiar favourites, one of the greatest pleasures of attending eLake is discovering artists I might never have encountered otherwise.
This year was certainly no exception.
Deep Dive Culture and Hunneg-Strëpp were among my favourite discoveries, alongside Steve Urbaniac, whose music I've already mentioned.
Different sounds, different styles, different personalities.
And each brought something special to the festival.
That's one of the reasons I love attending with an open mind.
You don't necessarily have to know an artist beforehand to enjoy their performance.
And occasionally, you discover something that stays with you long after the festival has ended.
There's another aspect of live music photography that I've come to appreciate over the years, too.
I don't necessarily have to love the music to love photographing the performance.
Take Rogers, the punk rock band from Düsseldorf.
Musically, they're not really my cup of tea.
And that's perfectly fine. Music is wonderfully subjective, after all.
But their performance?
Brilliant!
Full of raw energy, fantastic stage presence and some wonderfully dramatic lighting.
An absolute treat to photograph.
And that's something worth remembering: a great live show can be appreciated on so many different levels.
Sometimes it's the music that grabs you.
Sometimes it's the performers.
Sometimes it's the atmosphere or the connection with the audience.
And sometimes it's the challenge of capturing all of that in a single photograph.
The best shows?
They manage to bring everything together.
The Perfect Ending to Three Unforgettable Days
And then came Sunday evening.
Schëppe Siwen.
The final live-band performance on the main stage.
Honestly, I couldn't have imagined a more fitting way to bring the 30th anniversary celebrations towards their conclusion.
Founded in December 2009, Schëppe Siwen may not have been around when eLake began in 1996, but over the years they've become an unmistakable part of Luxembourg's live music scene.
And if there's one band that knows how to turn a performance into an unforgettable celebration, it's them.
The music, the crowd, the energy, the sheer joy on stage...
Everything I love about live music photography was right there in front of me.
I found myself moving around the photo pit, following the action, trying to capture as much of that incredible atmosphere as possible.
And every now and then, I simply smiled.
Because eleven years after that very first media pass, there I was again.
Doing something I absolutely love.
Surrounded by wonderful people.
At a festival that has given me so many unforgettable memories over the years.
And somehow, despite everything that had happened in between, it felt as though I'd never really been away.
More Than Just Photography
Looking back at eLake 2026, there are obviously photographs I'm particularly proud of.
Images of incredible performances, beautiful lighting, spontaneous expressions and all those fleeting moments that make live music photography such a thrilling experience.
But when I think about those three days, the photographs aren't the only things that come to mind.
I think about Mario and our unexpected conversation.
About Tessy and Lara, and the challenge of capturing a few natural family memories.
About Linda and her friends, and the wonderful chain of events that eventually led me to photograph a wedding.
About Tom, his extraordinary understanding of light, and a certain deeply questionable gecko. 😅
I think about the artists who gave everything they had on stage, the new music I discovered, and the familiar favourites who reminded me exactly why I love their shows so much.
And I think about the countless other little exchanges, friendly smiles and spontaneous conversations that might never make it into a blog post, but nevertheless make the whole experience so special.
That's what eLake means to me.
It's not just three days of concerts.
And it's certainly not just an opportunity to take pictures.
It's a place where music brings people together, where strangers become acquaintances, where unexpected stories unfold, and where memories are made.
Sometimes those memories end up on a memory card.
Sometimes they stay with you in ways that no photograph could ever quite capture.
And sometimes, if you're very lucky, they turn into stories you get to share.
This year's edition was particularly special to me.
Not because I attended as a professional photographer for the first time.
Not even because it marked my return after seven years away.
But because it reminded me of something I may have lost sight of during some of the more difficult years.
How wonderful it feels to be doing something you genuinely love.
To meet people.
To discover new things.
To feel inspired.
To simply be there, fully immersed in the moment.
And, every now and then, to remember that life has a rather beautiful way of surprising you.
Until We Meet Again...
Before wrapping this up, I want to say a heartfelt thank you.
To the organisers, volunteers, technical crews, sound and lighting teams, security personnel, artists and everyone else working behind the scenes to make eLake possible.
Putting together an event of this scale is no small feat, especially one that remains completely free to attend.
And yet, year after year, you create something truly special.
Thank you to everyone who allowed me to photograph them, stopped for a chat, shared a smile, or simply made those three days a little brighter.
And thank you to eLake itself.
For eleven years of memories.
For a wonderful homecoming.
For reminding me why I fell in love with music photography in the first place.
And for giving me so much more than photographs to take home.
eLake 2026, you were unforgettable. ❤️
Now, if you'll excuse me, I have a rather unreasonable number of photographs to look through again, a growing collection of new music to listen to, and approximately ten months of impatiently waiting for the next edition.
See you at eLake 2027! 🤘📸
Want to relive some of those moments? My complete eLake 2026 photo gallery is available here, with photographs from all three days available to download for free.
Because some memories are simply too good not to share.
OliGlod Photography — More Than "Just Photography"
🇱🇺 Lëtzebuergesch Versioun
eLake 2026 – Vill méi wéi just e Museksfestival
Eelef Joer voller Erënnerungen, siwe Joer Paus, dräi onvergiesslech Deeg an e ganz besonnescht Erëmgesinn.
Wou alles ugefaangen huet
De 6. August 2015.
Ech ka mech nach haut drun erënneren, wéi houfreg ech war, wéi ech mäin alleréischten eLake-Mediapass krut.
Do houng en, un engem Bändchen ëm mäin Hals. E klengt Stéck Plastik, dat fir déi meescht Leit warscheinlech näischt Besonnesches duergestallt huet.
Mee fir mech?
Oh, dat war eppes ganz Grousses! 😁
Ech war schonn e puer Joer als Spectateur um eLake gewiescht, mee dës Kéier war alles anescht.
Fir d'éischte Kéier duerft ech an de Fotogruef, also deen enke Beräich tëscht der Bün an de Spectateuren, wou d'Fotografen d'Concerte vun enger ganz anerer Perspektiv aus erliewe kënnen.
Et gouf just ee klengen Detail.
Ech hat nach ni a mengem Liewe Live-Musek fotograféiert.
Wat sollt do scho schifgoen, oder? 😅
Ma, wéi sech erausgestallt huet, ass et iwwerraschend gutt gaangen. Souguer vill besser, wéi ech mer dat virgestallt hat.
An iergendwou tëscht den éischte Fotoen, de satte Bäss, de Bünenluuchten an där onheemlecher Energie vun de Museker huet et bei mir Klick gemaach.
An nee, ech mengen elo net den Ausléiser vu menger Kamera.
Ech hat eppes entdeckt, wat ech iwwer alles gär maachen.
Verstitt mech net falsch. Ech fotograféieren Hochzäiten, Evenementer, Familljen an all déi schéi Momenter, déi d'Liewe sou wäertvoll maachen, mat enorm vill Freed.
Et gëtt kaum eppes méi Schéines, wéi authentesch Glécksmomenter festzehalen an Erënnerungen ze schafen, déi de Leit nach Jore méi spéit e Laachen an d'Gesiicht zauberen.
Mee Live-Musek fotograféieren?
Dat ass nach eng Kéier eng ganz aner Zort Magie.
Et ass haart, onberechenbar, heiansdo frustréierend, kierperlech ustrengend an, besonnesch wat d'Luucht ugeet, alt emol e richtegen Albdram.
An ech hunn all Sekonn dovu gär.
Wann ech virun enger Bün stinn, d'Kamera an der Hand, a komplett an der Musek verschwannen, da geschitt eppes mat mir.
D'Welt ronderëm mech gëtt op eemol onwichteg.
Ech observéieren d'Museker, probéieren hir Beweegunge virauszegesinn, verfollegen d'Luucht a waarden op dee kuerze Moment, wou einfach alles zesummepasst.
Fir déi puer Sekonne gëtt et näischt anescht.
Just d'Musek, d'Luucht, d'Mënschen an dee Moment.
An ech muss soen: Et gëtt net vill Plazen, wou ech da léiwer wier.
Siwe Joer méi spéit...
No där éischter Erfarung am Joer 2015 hunn ech probéiert, all Joer nees beim eLake dobäi ze sinn.
Heiansdo huet et geklappt.
Heiansdo hat d'Liewen aner Pläng.
Meng lescht Kéier mam Fotoapparat um eLake war 2019.
An duerno...
Ma jo. Duerno ass zimmlech vill geschitt.
D'Pandemie huet d'Welt op de Kapp gestallt. Och a mengem Privatliewe gouf et eng ganz Partie grouss Verännerungen.
Ech hu mech scheede gelooss, sinn op Waldbëlleg geplënnert, hunn d'Léift nees fonnt, erëm bestuet an sinn nach eng Kéier geplënnert.
No méi wéi 18 Joer, an deenen ech mech voll a ganz fir meng Aarbecht an enger grousser Entreprise agesat hat, koum ech schliisslech op e Punkt, wou näischt méi gaangen ass.
E Burnout.
Dat war net grad dat einfachst Kapitel vu mengem Liewen. Ganz am Géigendeel.
Mee heiansdo féieren eis grad déi Kapitelen, déi mir eis ni selwer erausgesicht hätten, op Weeër, mat deene mir ni gerechent hätten.
Fir mech huet dat bedeit, endlech de Courage zesummenzehuelen an aus enger Passioun, déi mech schonn e Liewe laang begleet, mäi Beruff ze maachen.
Am Mee 2026 ass OliGlod Photography offiziell un de Start gaangen.
An nëmmen e puer Méint méi spéit stoung ech erëm beim Agank vum eLake, meng Fotostäsch iwwer der Schëller, prett fir déi 30. Editioun ze dokumentéieren.
Siwe Joer no mengem leschte Besuch.
Eelef Joer no mengem alleréischte Mediapass.
An dës Kéier, fir d'éischte Kéier, als professionelle Fotograf.
Ech wëll elo net behaapten, datt dee Mediapass nach eng Kéier mäi ganzt Liewe verännert hätt.
Mee ech hat definitiv e Laachen am Gesiicht.
An zwar e relativ breet. 😊
Et huet guttgedoen, erëm do ze sinn.
Verdammt gutt souguer.
Wat mécht den eLake dann elo sou besonnesch?
Bis elo hunn ech haaptsächlech doriwwer geschriwwen, firwat ech den eLake sou gär fotograféieren.
Mee dat erkläert nach net, firwat ech de Festival selwer sou gär hunn.
Wann ech mech op dräi Saache misst beschränken, da wieren dat d'Plaz, d'Leit an d'Musek.
An dat a kenger bestëmmter Reiefolleg.
Well dat Besonnescht um eLake ass net eng eenzel vun dëse Saachen.
Et ass d'Zesummespill vun allen dräi.
D'Plaz – E klengt Stéck Paradäis
Den Echternacher Séi huet zu all Joreszäit säi ganz eegene Charme.
Op engem gewéinlechen Dag ass et do wonnerbar roueg.
Et kann ee gemittlech ronderëm de Séi trëppelen, sech un d'Waasser setzen, d'Natur genéissen oder einfach emol eng Paus vum Alldag maachen.
Ech sinn och reegelméisseg mat menger Kamera do ënnerwee, fir Déieren ze fotograféieren.
Et gëtt eppes immens Berouegendes drun, e puer Stonnen d'Villercher ze beobachten, ze kucken, wéi d'Liicht sech um Waasser verännert, an heiansdo mat enger Foto heemzekommen, op déi ee richteg houfreg ass.
Fir mech ass dat eng Plaz, wou ech meng Batterien nees opluede kann.
An dann, eemol am Joer, geschitt eppes Aussergewéinleches.
Aus där roueger Plaz gëtt op eemol e liewegt Festivalduerf.
Büne ginn opgebaut. Iess- a Gedrénksstänn entstinn. D'Technikekippen zauberen eng ganz Welt aus Luucht an Toun. An d'Virfreed läit an der Loft.
Op eemol kommen Dausende vu Leit an dësen normalerweis sou rouegen Eck vu Lëtzebuerg, fir zesumme Musek ze feieren.
Zwou Bünen, déi duerch e klengen Hiwwel vunenee getrennt sinn, bidden dräi Deeg laang en ofwiesslungsräiche Programm. An dat alles mat deem wonnerschéine Séi an der Natur am Hannergrond.
An hat ech schonn ernimmt, datt den Entrée GRATIS ass?
Jo, dräi Deeg Live-Musek, DJen, national an international Artisten an eng fantastesch Atmosphär.
Fir näischt.
An der haiteger Zäit ass dat wierklech net selbstverständlech.
Mee nach méi beandrockend ass, datt den eLake sech trotz senger Gréisst säin häerzlechen an onkomplizéierte Charakter erhale konnt.
Hei muss ee sech net speziell undoen, zu enger bestëmmter Zeen gehéieren oder all Artist kennen.
Et kënnt een einfach dohinner.
An et genéisst een.
D'Leit – Wou déi richteg Magie geschitt
Et gëtt eppes, wat ech iwwer d'Joren ëmmer méi ze schätze geléiert hunn.
Déi bescht Fotoe sinn net ëmmer déi, déi op der Bün entstinn.
Heiansdo sinn et grad déi, déi een ënnert de Leit mécht.
E spontant Laachen. Frënn, déi zesumme Spaass hunn. E Kand, dat säin alleréischte Concert erlieft. Een, dee danzt, wéi wann et keen anere géif ginn. Eng Koppel, déi e rouege Moment deelt, wärend d'Musek am Hannergrond spillt.
Kleng Momenter aus dem Liewen, déi soss vläicht einfach laanscht eis géife goen.
An um eLake gëtt et der eng ganz Mass.
Wat ech besonnesch gär hunn, ass déi onheemlech Villfalt u Leit, déi een hei begéint.
Jonk Leit, déi vläicht fir d'éischte Kéier op engem Festival sinn. Méi eeler Leit, déi warscheinlech schonn zanter Joerzéngte kommen. Familljen, Frënn, Leit aus verschiddene Länner, Kulturen a Liewenssituatiounen.
All op där selwechter Plaz.
An all genéissen se déi wonnerbar Atmosphär op hir Manéier.
Ech gi gär duerch d'Leit, observéiere wat ronderëm mech geschitt a kommen dobäi och ëmmer nees mat de Leit an d'Gespréich.
Heiansdo ass et just e kuerze Moien, e Laachen oder e puer Wierder, ier ech eng Foto maachen.
Heiansdo gëtt et e méi laangt Gespréich.
An heiansdo begéint een engem Mënsch, deen een net sou séier vergësst.
Dëst Joer waren et besonnesch véier Begéinungen, déi mech drun erënnert hunn, firwat ech dat alles sou gär maachen.
Mario – Eng Geschicht hannert engem Laachen
Um Samschdeg, dem Dag vun der elektronescher Musek, ass mir e Mann opgefall, vun deem ech geduecht hunn, datt en en interessante Portrait géif ofginn.
Wéi sou dacks sinn ech bei hie gaangen an hunn hie gefrot, ob ech eng Foto vun him dierft maachen.
Säin Numm ass Mario Kluth, och bekannt als Lokie.
Aus där einfacher Fro ass op eemol e faszinéierend Gespréich ginn.
De Mario huet mir vun engem Deel vu sengem Liewe verzielt.
Vu schwieregen Zäiten, vu Feeler, vu Momenter, an deenen alles ausser Kontroll geroden ass, an dovun, wéi hien et gepackt huet, säi Liewe komplett ze veränneren.
Hien huet ganz oppen iwwer seng Erfarunge geschwat an huet mir souguer e Buch geschenkt: 33 Jahre Glücksspiel, an deem hie seng Geschicht erzielt.
Wat mech besonnesch beandrockt huet, war net nëmmen dat, wat hien erlieft huet, mee och d'Häerzlechkeet, d'Oppenheet an d'Freed, mat där hien mir begéint ass.
Et ass dach verréckt, oder?
Et schwätzt een e Friemen un, well een eng Foto maache wëll.
An e puer Minutte méi spéit schwätzt een iwwer d'Liewen, iwwer zweet Chancen an iwwer déi Erfarungen, déi eis zu deene Mënsche maachen, déi mir haut sinn.
An um Enn geet een mat vill méi heem wéi just enger Foto op der Speicherkaart.
Mario, merci fir dat flott Gespréich, d'Buch an d'Erënnerung drun, datt hannert all Mënsch vill méi stécht, wéi een op den éischte Bléck gesäit.
Tessy & Lara – Heiansdo sinn déi kleng Momenter déi wäertvollst
E Sonndeg, wéi ech während dem Concert vun Dreamcatcher d'Leit fotograféiert hunn, ass eng Fra mat enger e bëssen ongewéinlecher Fro bei mech komm.
Si heescht Tessy a war mat hirer Famill um Festival, dorënner hir Duechter Lara, déi am Rollstull sëtzt.
D'Tessy huet mech gefrot, ob ech vläicht e puer Fotoe vum Lara kéint maachen.
Et gouf just ee klengen Hoken.
Ech misst dobäi zimlech onopfälleg sinn. 😅
D'Lara huet nämlech anscheinend e sechste Sënn dofir, wann eng Kamera op hatt geriicht gëtt.
An d'Tessy wollt kee gestallte Portrait.
Si wollt eppes Natierleches. E spontane Moment, an deem d'Lara einfach deen Dag mat hirer Famill genéisst. Eng schéin Erënnerung un dee gemeinsamen Ausfluch.
Ech war wierklech beréiert, datt si mech dofir gefrot huet.
An natierlech hunn ech déi Erausfuerderung ugeholl.
No Jore mat Hochzäiten an Evenementer sinn ech mëttlerweil relativ geüübt doran, mech onopfälleg ënnert d'Leit ze mëschen a Momenter festzehalen, ouni datt déi Betraffen et direkt mierken.
Mee d'Lara?
Oh, dat war vun Ufank un zimlech skeptesch! 😂
Ëmmer erëm hat ech d'Gefill, datt hatt mech ganz genee am A behalen huet, wéi wann et wéisst, wat ech do probéieren.
Mee mat e bësse Gedold, Diskretioun an der wonnerbarer Oflenkung duerch Dreamcatcher ass et mir schliisslech gelongen, e puer ganz schéi Momenter anzefänken.
An dat ass genee dat, wat ech un dëser Zort Fotografie sou gär hunn.
Heiansdo sinn déi wäertvollst Fotoe weder technesch komplizéiert nach spektakulär.
Heiansdo weisen se einfach e Mënsch, wéi en ass, ëmgi vun deene Leit, déi hie gär hunn.
Fotoen, déi fir eng Famill vill méi bedeite kënnen, wéi fir de Fotograf, deen se gemaach huet.
Tessy a Lara, merci fir Äert Vertrauen.
Ech hoffen, datt déi Fotoen Iech nach laang e Laachen an d'Gesiicht zauberen. ❤️
Linda – Vun enger Festivalfoto op eng Hochzäit
Apropos Dreamcatcher...
Méi fréi dee Sonndeg war mir eng besonnesch gutt gelaunte Grupp vu Leit opgefall.
Faarweg Kleeder, passend Accessoiren, vill Gelaachs an eng zukünfteg Braut.
E Jonggesellinnenofschid!
Natierlech konnt ech et net loossen, si ze froen, ob se Loscht op eng Gruppefoto hätten.
Si waren direkt dobäi, mir hunn e bësse Spaass gemaach, an ech hunn hinne versprach, d'Fotoen duerno ze schécken.
Eng flott, spontan Begéinung.
Oder op d'mannst hunn ech dat deemools geduecht.
E bësse méi spéit, beim Dreamcatcher-Concert, huet de Sänger John Rech beschloss, fir nach eppes dropzesetzen.
Hien ass iwwer d'Barrière tëscht dem Fotogruef an dem Publikum geklommen an huet d'Meedercher invitéiert, mat him zesummen ze sangen.
Wat duerno geschitt ass, war ee vun deene spontane Concertsmomenter, vun deenen ee als Fotograf dreemt.
Gelaachs, Gesang, Begeeschterung a ganz vill Freed.
An ech stoung zoufälleg genee op där richteger Plaz, fir dat alles festzehalen.
E puer Deeg méi spéit hunn ech dem Linda, der zukünfteger Braut, d'Fotoe geschéckt.
Si war begeeschtert.
An dunn huet si mech ganz onerwaart eppes gefrot:
Ob ech vläicht Loscht hätt, hir Hochzäit ze fotograféieren?
Ähm... JO, NATIERLECH! 😁
E puer Woche méi spéit stoung ech zu Iechternach an hunn dem Linda an dem Yoann hiren Hochzäitsdag fotograféiert.
Vun enger spontaner Gruppefoto op engem Museksfestival bis zur Dokumentatioun vun engem vun de wichtegsten Deeg an hirem Liewen.
Wéi schéin ass dat dann?
Et ass genee esou eng Geschicht, déi weist, firwat ech dat Onberechenbaart un der Fotografie sou gär hunn.
Et weess een ni, wou e klengt Gespréich een hiféiert.
Heiansdo néierens Bestëmmtes.
Heiansdo bei eng faszinéierend Liewensgeschicht.
An heiansdo... direkt op eng Hochzäit! 🥰
Tom – Wann d'Luucht en Deel vun der Musek gëtt
Déi véiert Begéinung war e bëssen anescht.
Eigentlech hu mir eis um Festival selwer guer net wierklech kennegeléiert.
Mee doraus ass ee vu menge léifsten Austauscher ronderëm den eLake 2026 ginn.
Ee vun de Concerte, déi mech dëst Joer am meeschte beandrockt hunn, war dee vum T the Boss.
D'Musek war fantastesch. Hien, säi Brudder an den immens talentéierte Steve Urbaniac zesummen op der Bün ze gesinn, war eng richteg Freed.
An dem Steve säin Album Delight After Dark ass dono bei mir reegelméisseg gelaf, besonnesch bei laange Fotobeaarbechtungsowender an op deenen heiansdo zimlech spéiden Heemweeër no Hochzäiten.
Mee bei dësem Concert gouf et nach eppes, wat mech komplett aus de Strëmp gehäit huet.
D'Luucht.
Oh Mann. DÉI LU UCHT! 🤩
Dramatesch. Atmosphäresch. Duerchduecht.
Wonnerbar ofgestëmmte Momenter vu Liicht a Schiet, an deenen d'Museker genee am richtege Moment aus der Däischtert erausgetruede sinn.
Fir e Fotograf war dat en Dram.
An de Mann hannert deem Ganzen war de Liichtdesigner Tom Bremer.
Wéi ech meng Fotoen op Instagram gedeelt hunn, hunn ech och geschriwwen, wéi begeeschtert ech vu senger Aarbecht war.
Den Tom huet dee Post gesinn, an dat huet hien tatsächlech dozou inspiréiert, op senger Websäit en Artikel mam Titel Licht braucht Schatten ze schreiwen.
Doranner geet hien op eppes an, wat mir als Fotograf immens vill seet.
Gutt Büneluucht bedeit net, datt ee permanent all méiglechen Effekt asetzt.
Et geet drëm, d'Musek ze verstoen, eng Atmosphär ze schafen a bewosst och emol d'Däischtert wierke ze loossen.
Heiansdo ass manner einfach méi.
A wéi ee sech ka virstellen, kann ech als Fotograf, dee sech vill mat Liicht beschäftegt, dat nëmmen ënnerschreiwen.
Duerno hu mir eis iwwer Instagram nach eng gutt Zäit iwwer Liichtdesign, Fotografie an dramatesch Bildgestaltung ausgetosch.
An iergendwann hunn ech dem Tom vläicht, oder vläicht och net, dofir Merci gesot, datt hien net einfach alles, wat de Chrëschtbeemchen hiergëtt, wéi...
...een epileptesche Gecko op Crack hin an hier lafe gelooss huet. 🦎😂
Jo.
Dat waren tatsächlech meng Wierder.
Den Tom huet déi Formuléierung anscheinend sou gutt fonnt, datt hien e Lidd doraus gemaach huet.
E richtegt Lidd.
Iwwer en epileptesche Gecko op Crack.
Well... firwat och net? 🤣
Hei kënnt Dir Iech dat musikalescht Meeschterwierk ulauschteren.
Wat domat ugefaangen huet, datt e Fotograf d'Aarbecht vun engem Liichtdesigner bewonnert huet, ass zu engem spannenden Austausch, engem flotte Blogartikel an engem vun de verrécktste Lidder ginn, déi ech zanter Laangem héieren hunn.
An ech fannen dat einfach genial.
Tom, merci fir d'Inspiratioun, den Austausch, d'Laachen a virun allem dofir, datt s du eppes verstees, wat fir eis Fotografe sou wichteg ass:
Liicht mécht e Moment net einfach nëmme siichtbar. Et hëlleft, seng Geschicht ze erzielen.
An dann ass do natierlech nach d'Musek!
Bon.
Ech mengen, et wier esou lues un der Zäit, datt ech och emol iwwer d'Musek schwätzen, oder? 😅
Et ass jo schliisslech e Museksfestival.
An déi 30. Editioun hat et wierklech a sech!
Wat ech um eLake besonnesch schätzen, ass déi grouss musikalesch Villfalt.
Freides gëtt et eng flott Mëschung vu Live-Acts, samschdes steet déi elektronesch Musek am Mëttelpunkt, a sonndes gehéiert d'Bün traditionell enger Rei vu lokalen Artisten a Gruppen.
Do ass fir bal jiddereen eppes dobäi.
An dat fannen ech genial.
Natierlech ginn et Nimm um Programm, bei deenen ech direkt muss laachen, wann ech se gesinn.
De Läb, zum Beispill.
Ech sinn zanter Joren e Fan, an hir Concerte enttäusche mech ni. Hir Energie, hir Musek an d'Aart a Weis, wéi si mat de Leit interagéieren, sinn einfach ustiechend.
An da wiere mer bei Schëppe Siwen.
Oh, Schëppe Siwen... ❤️
Wie meng Fotografie e bësse méi laang verfollegt, weess warscheinlech schonn, wéi vill mir dës Band bedeit.
Hir Live-Concerte sinn eng Explosioun vun Energie, Beweegung, Emotiounen a purer Liewensfreed.
An dobäi sinn se och nach e richtege Genoss fir ze fotograféieren.
Et ass ëmmer eppes lass. Een spréngt, een danzt, een séngt, een zitt eng Grimass oder interagéiert mam Publikum.
Fir e Fotograf, dee spontan Momenter gär huet, ass dat praktesch d'Paradis.
Mee esou vill Spaass, wéi ech mat menge bekannte Favoritten hunn, ee vun de schéinsten Aspekter vum eLake bleift fir mech d'Entdecke vun neier Musek.
An dëst Joer war do keng Ausnam.
Deep Dive Culture an Hunneg-Strëpp waren zwou vu menge gréissten Entdeckungen, genee wéi de Steve Urbaniac, deem seng Musek ech jo scho méi fréi ernimmt hunn.
Ënnerschiddlech Kläng, ënnerschiddlech Stiler, ënnerschiddlech Perséinlechkeeten.
An all eenzel huet eppes Besonnesches zum Festival bäigedroen.
Dat ass ee vun de Grënn, firwat ech gär mat oppenen Oueren an ouni ze vill Erwaardungen op esou e Festival ginn.
Et muss een en Artist net virdru kennen, fir säi Concert ze genéissen.
An heiansdo entdeckt een eppes, wat ee laang nom Festival nach begleet.
Mat de Joren hunn ech och nach eppes an der Concertsfotografie geléiert:
Ech muss d'Musek net onbedéngt gär hunn, fir vill Freed drun ze hunn, de Concert ze fotograféieren.
Huelt zum Beispill Rogers, déi Punk-Rock-Band vun Düsseldorf.
Hir Musek ass net onbedéngt mäi Goût.
An dat ass och komplett an der Rei. Museksgeschmaach ass schliisslech eppes ganz Perséinleches.
Mee hire Concert?
Fantastesch!
Richteg vill Energie, eng enorm Bühnepräsenz an deelweis wonnerbar dramatesch Luucht.
E Genoss fir ze fotograféieren.
An dat weist och, datt ee gutt Live-Concerten op ganz ënnerschiddlech Aart a Weise genéisse kann.
Heiansdo ass et d'Musek, déi ee mathëlt.
Heiansdo sinn et d'Museker selwer.
Heiansdo d'Atmosphär oder d'Verbindung mam Publikum.
An heiansdo ass et einfach d'Erausfuerderung, dat alles an enger eenzeger Foto festzehalen.
Déi bescht Concerte?
Do kënnt einfach alles zesummen.
De perfekte Schluss fir dräi onvergiesslech Deeg
An du koum de Sonndegowend.
Schëppe Siwen.
De leschte Live-Concert vun enger Band op der Haaptbün.
Éierlech gesot, ech hätt mer kaum e méi passende Schluss fir déi 30. Editioun kënne virstellen.
Schëppe Siwen goufen am Dezember 2009 gegrënnt. Si waren also nach net dobäi, wéi den eLake 1996 ugefaangen huet, mee si sinn iwwer d'Joren zu engem feste Bestanddeel vun der Lëtzebuerger Live-Musekszeen ginn.
A wann et eng Band gëtt, déi weess, wéi een aus engem Concert eng onvergiesslech Party mécht, da sinn dat si.
D'Musek, d'Publikum, d'Energie an déi onheemlech Liewensfreed op der Bün...
Alles, wat ech un der Live-Museksfotografie sou gär hunn, war do direkt viru mir.
Ech si mam Fotoapparat duerch de Fotogruef gezunn, hunn d'Aktioun verfollegt a probéiert, esou vill wéi méiglech vun där fantastescher Atmosphär festzehalen.
An heiansdo hunn ech einfach misse laachen.
Well eelef Joer no mengem alleréischte Mediapass stoung ech erëm do.
An hunn eppes gemaach, wat ech iwwer alles gär maachen.
Ëmgi vu wonnerbare Leit.
Op engem Festival, dee mir iwwer d'Joren esou vill onvergiesslech Momenter geschenkt huet.
An iergendwéi hat ech, trotz allem wat an der Tëschenzäit geschitt war, d'Gefill, wéi wann ech ni wier fort gewiescht.
Méi wéi just Fotografie
Wann ech op den eLake 2026 zeréckkucken, da ginn et natierlech Fotoen, op déi ech besonnesch houfreg sinn.
Biller vun onheemleche Concerte, flotter Luucht, spontanen Ausdréck an all deene kuerze Momenter, déi Live-Museksfotografie sou spannend maachen.
Mee wann ech un déi dräi Deeg denken, da sinn et net nëmmen d'Fotoen, déi mer an de Kapp kommen.
Ech denken un de Mario an eist onerwaart Gespréich.
Un d'Tessy an d'Lara an déi kleng Erausfuerderung, e puer ganz natierlech Familljemomenter festzehalen.
Un d'Linda an hir Frëndinnen an déi wonnerbar Kette vun Zoufäll, déi mech schlussendlech op eng Hochzäit gefouert huet.
Un den Tom, säi faszinéierend Verständnis vu Liicht an e gewësse relativ zweifelhaften Gecko. 😅
Ech denken un d'Artisten, déi op der Bün alles ginn hunn. Un déi nei Musek, déi ech entdeckt hunn. An un déi vertraute Bands, déi mech nees drun erënnert hunn, firwat ech hir Concerte sou gär hunn.
An ech denken un all déi aner kleng Gespréicher, frëndlech Laachen a spontan Begéinungen, déi et vläicht ni an e Blogartikel packen, mee déi dat Ganzt fir mech esou wäertvoll maachen.
Dat ass et, wat den eLake fir mech bedeit.
Et sinn net einfach dräi Deeg Concerten.
An et ass ganz sécher net just eng Geleeënheet, fir Fotoen ze maachen.
Et ass eng Plaz, wou Musek Mënschen zesummebréngt, wou aus Frieme Bekannter ginn, wou onerwaart Geschichte geschéien a wou Erënnerungen entstinn.
Heiansdo landen déi Erënnerungen op enger Speicherkaart.
Heiansdo bleiwe se op eng Manéier bei engem, déi keng Foto jee richteg afänke kéint.
An heiansdo huet ee Gléck a kann déi Geschichte mat aneren deelen.
Dëst Joer war fir mech ganz besonnesch.
Net nëmmen, well ech fir d'éischte Kéier als professionelle Fotograf dobäi war.
Och net nëmmen, well ech no siwe Joer Paus erëm do war.
Mee well déi dräi Deeg mech un eppes erënnert hunn, wat ech an deene méi schwéiere Jore vläicht e bëssen aus den Ae verluer hat.
Wéi wonnerbar et ass, eppes ze maachen, wat ee wierklech gär huet.
Mënschen ze begéinen.
Neies ze entdecken.
Inspiréiert ze ginn.
Einfach do ze sinn an dee Moment voll a ganz ze genéissen.
An heiansdo drun erënnert ze ginn, datt d'Liewen eis och op eng wonnerschéin Aart a Weis iwwerrasche kann.
Bis déi nächste Kéier...
Ier ech dësen Artikel ofschléissen, wëll ech nach vu ganzem Häerze Merci soen.
Den Organisateuren, de Fräiwëllegen, den Techniker, de Leit vum Toun a vum Liicht, der Sécherheet, den Artisten an all deenen, déi hannert de Kulisse mat dru schaffen, datt den eLake iwwerhaapt méiglech ass.
Esou e grousst Evenement op d'Been ze stellen ass alles anescht wéi einfach.
An dat och nach mat gratis Entrée!
An awer packt Dir et, Joer fir Joer, eppes wierklech Besonnesches ze schafen.
Merci och un all déi Leit, déi ech dierft fotograféieren, déi sech Zäit fir e Gespréich geholl hunn, mir e Laache geschenkt hunn oder dës dräi Deeg einfach nach e bëssen méi schéin gemaach hunn.
An e ganz grousse Merci un den eLake selwer.
Fir eelef Joer voller Erënnerungen.
Fir dat wonnerschéint Erëmgesinn.
Fir mech drun ze erënneren, firwat ech mech deemools an d'Concertsfotografie verléift hunn.
A fir mir esou vill méi mat op de Wee ze ginn wéi just Fotoen.
eLake 2026, Dir waart onvergiesslech. ❤️
A wann Dir mech elo entschëllegt: Ech hunn nach eng ganz onvernënfteg Quantitéit u Fotoen, déi ech mer nach eng Kéier ukucke wëll, eng ëmmer méi grouss Sammlung un neier Musek an nach ongeféier zéng Méint, bis et endlech erëm esou wäit ass.
Bis um eLake 2027! 🤘📸
Dir wëllt e puer vun deene Momenter nach eng Kéier erliewen? Meng komplett eLake 2026 Fotogalerie ass online. All d'Fotoe vun deenen dräi Deeg kënne gratis erofgeluede ginn.
Well verschidden Erënnerungen einfach ze schéi sinn, fir se net mat aneren ze deelen.
OliGlod Photography — More Than "Just Photography"
🇫🇷 Version Française
eLake 2026 – Bien plus qu'un simple festival de musique
Onze années de souvenirs, sept années d'absence, trois journées inoubliables et des retrouvailles particulièrement émouvantes.
Là où tout a commencé
Le 6 août 2015.
Je me souviens encore à quel point j'étais fier lorsque j'ai récupéré mon tout premier pass média pour le festival eLake.
Il était là, suspendu au cordon autour de mon cou. Un petit morceau de plastique qui, pour la plupart des gens, n'aurait probablement rien eu d'extraordinaire.
Mais pour moi ?
Oh, il représentait énormément ! 😁
Cela faisait déjà plusieurs années que je fréquentais eLake en tant que spectateur, mais cette fois, les choses étaient différentes.
Pour la première fois, j'avais accès au photo pit, cet espace étroit entre la scène et le public, qui permet aux photographes d'assister aux concerts depuis une perspective plutôt privilégiée.
Il y avait juste un tout petit détail.
Je n'avais encore jamais photographié un concert de ma vie.
Qu'est-ce qui pouvait bien mal tourner, après tout ? 😅
Eh bien, contre toute attente, tout s'est remarquablement bien passé. Mieux que je ne l'aurais imaginé, en réalité.
Et quelque part entre mes premiers déclenchements, les basses puissantes, les éclairages de scène et l'énergie incroyable des artistes, il s'est passé quelque chose.
Un véritable déclic.
Et non, je ne parle pas de l'obturateur de mon appareil photo.
Je venais de découvrir quelque chose que j'adorais profondément.
Ne vous méprenez pas. J'aime photographier les mariages, les événements, les familles et tous ces merveilleux instants qui rendent la vie si précieuse.
Il y a quelque chose d'extrêmement gratifiant à immortaliser le bonheur authentique et à créer des souvenirs que les gens chériront pendant des années.
Mais la photographie de concert ?
C'est une magie complètement différente.
C'est bruyant, imprévisible, parfois frustrant, souvent physiquement exigeant et, lorsqu'il s'agit de gérer les éclairages, cela peut même devenir un véritable cauchemar.
Et pourtant, j'en adore chaque seconde.
Lorsque je me retrouve devant une scène, appareil photo en main, complètement plongé dans la musique, j'éprouve une sensation assez difficile à décrire.
Le monde autour de moi semble disparaître.
J'observe les artistes, j'anticipe leurs mouvements, je suis la lumière et j'essaie de saisir cet instant fugace où tout s'accorde parfaitement.
Pendant ces quelques secondes, plus rien d'autre ne compte.
Il n'y a que la musique, la lumière, les gens et l'instant présent.
Et très sincèrement ? Il n'y a pas beaucoup d'endroits où je préférerais être.
Sept ans plus tard...
Après cette première expérience en 2015, j'ai essayé de retourner à eLake chaque année.
Parfois, j'y suis parvenu.
Parfois, la vie en a décidé autrement.
Mon dernier eLake, appareil photo en main, remontait à 2019.
Et ensuite... eh bien, il s'est passé pas mal de choses.
La pandémie a bouleversé le monde. Ma vie personnelle a également connu de profonds changements.
J'ai divorcé, déménagé à Waldbillig, retrouvé l'amour, me suis remarié et ai encore déménagé.
Après avoir consacré plus de 18 années de ma vie à une carrière en entreprise, j'ai fini par atteindre mes limites et traverser un burnout.
Ce n'était pas exactement le chapitre le plus facile de ma vie.
Loin de là.
Mais parfois, ce sont justement les chapitres que nous n'aurions jamais choisis qui nous conduisent vers des horizons totalement inattendus.
Dans mon cas, cela m'a finalement donné le courage de franchir le pas et de transformer une passion de toujours en quelque chose de plus grand.
En mai 2026, OliGlod Photography a officiellement vu le jour.
Et quelques mois plus tard, je me retrouvais à l'entrée d'eLake, mon sac photo sur l'épaule, prêt à immortaliser sa trentième édition.
Sept ans après ma dernière visite.
Onze ans après mon tout premier pass média.
Et, pour la première fois, en tant que photographe professionnel.
Je ne vais pas prétendre que récupérer ce pass a bouleversé ma vie une seconde fois.
Mais je peux vous assurer que j'avais le sourire aux lèvres.
Un très grand sourire, même. 😊
Qu'est-ce que ça faisait du bien de revenir !
Vraiment, vraiment du bien.
Mais qu'est-ce qui rend eLake si spécial ?
J'ai déjà consacré quelques paragraphes à vous expliquer pourquoi j'aime tant photographier eLake.
Mais cela n'explique pas encore pourquoi ce festival occupe une place aussi particulière dans mon cœur.
Si je devais résumer cela à trois éléments, je choisirais le lieu, les gens et la musique.
Sans ordre de préférence.
Car ce qui rend eLake si extraordinaire, ce n'est pas l'un de ces éléments pris séparément.
C'est la manière dont ils se complètent.
Le lieu – Un petit coin de paradis
Le lac d'Echternach possède une magie bien particulière, quelle que soit la saison.
En temps normal, c'est un endroit merveilleusement paisible.
On peut s'y promener, s'asseoir au bord de l'eau, profiter de la nature ou tout simplement s'accorder une petite pause loin du bruit et des préoccupations du quotidien.
J'y retourne régulièrement avec mon appareil photo pour photographier la faune.
Il y a quelque chose de profondément apaisant à passer quelques heures à observer les oiseaux, à regarder la lumière évoluer à la surface de l'eau et, de temps à autre, à rentrer chez soi avec une photo dont on est particulièrement fier.
C'est un endroit où je peux véritablement recharger mes batteries.
Et puis, une fois par an, quelque chose d'assez extraordinaire se produit.
Ce paisible environnement au bord du lac se transforme en un village de festival plein de vie.
Des scènes apparaissent. Des stands de restauration et de boissons s'installent. Les équipes techniques déploient leur savoir-faire. L'excitation commence à se faire sentir.
Et soudain, des milliers de personnes se retrouvent dans ce coin habituellement si tranquille du Luxembourg pour célébrer la musique ensemble.
Deux scènes, séparées par une petite colline, accueillent trois jours de festivités, avec le magnifique lac et la verdure environnante pour décor.
Et ai-je déjà mentionné que l'entrée est entièrement GRATUITE ?
Oui, trois jours de concerts, de DJ, d'artistes luxembourgeois et internationaux, et une ambiance incroyable.
Gratuitement.
À notre époque, c'est tout de même remarquable.
Mais ce qui m'impressionne encore davantage, c'est la capacité du festival à conserver son caractère chaleureux et accessible malgré son ampleur.
eLake n'a rien de prétentieux.
Pas besoin de s'habiller d'une certaine manière, d'appartenir à une scène musicale particulière ou de connaître tous les artistes au programme.
Il suffit de venir.
Et de profiter.
Les gens – Là où la véritable magie opère
Il y a une chose que j'apprécie de plus en plus au fil des années.
Les plus belles photos ne sont pas toujours celles que l'on prend devant la scène.
Parfois, ce sont celles réalisées en se promenant parmi les festivaliers.
Un sourire spontané. Des amis qui éclatent de rire. Un enfant qui découvre son premier concert. Quelqu'un qui danse comme si personne ne le regardait. Un couple partageant un instant de complicité pendant que la musique résonne au loin.
De petits fragments de vie qui passeraient autrement presque inaperçus.
Et eLake en regorge.
L'une des choses que j'aime le plus est l'incroyable diversité du public.
Des jeunes qui découvrent peut-être leur premier festival, des personnes plus âgées qui fréquentent probablement l'événement depuis des décennies, des familles, des groupes d'amis, des gens de tous horizons, de toutes origines et de toutes cultures.
Tous réunis au même endroit.
Tous profitant de cette merveilleuse ambiance, chacun à sa manière.
J'adore me promener parmi les festivaliers, observer ce qui se passe autour de moi et engager occasionnellement la conversation.
Parfois, ce n'est qu'un bonjour, un sourire ou quelques mots échangés avant de prendre une photo.
Parfois, la conversation dure un peu plus longtemps.
Et parfois, de manière totalement inattendue, on rencontre quelqu'un qui nous marque profondément.
Cette année, quatre rencontres m'ont particulièrement rappelé pourquoi j'aime tant ce métier.
Mario – Une histoire derrière un sourire
Le samedi, pendant la journée consacrée à la musique électronique, j'ai remarqué un homme dont je me suis dit qu'il ferait un portrait intéressant.
Comme je le fais régulièrement, je suis allé lui demander s'il accepterait que je le photographie.
Il s'appelait Mario Kluth, également connu sous le nom de Lokie.
Ce qui devait être une simple demande de photo s'est transformé en une conversation fascinante.
Mario m'a raconté une partie de son parcours.
Une vie marquée par des périodes difficiles, des erreurs, des épreuves et, finalement, une détermination remarquable à reprendre les choses en main après avoir vu son existence lui échapper.
Il m'a parlé de ses expériences avec beaucoup de franchise et m'a même offert un exemplaire de son livre, 33 Jahre Glücksspiel, dans lequel il raconte son histoire.
Ce qui m'a marqué, ce n'est pas seulement ce qu'il avait traversé.
C'était aussi la chaleur humaine, la sincérité et la gentillesse de la personne qui se trouvait devant moi.
C'est drôle, finalement, non ?
On aborde un inconnu parce qu'on aimerait prendre une photo.
Quelques minutes plus tard, on parle de la vie, des secondes chances et des expériences qui nous façonnent.
Et on repart avec bien plus qu'une image sur une carte mémoire.
Mario, merci pour cette conversation, pour ton livre et pour ce rappel essentiel : il y a toujours bien plus derrière une personne que ce que l'on peut voir au premier regard.
Tessy & Lara – Parfois, les plus petits instants sont les plus précieux
Le dimanche, alors que je photographiais le public pendant le concert de Dreamcatcher, une dame est venue me trouver avec une demande un peu particulière.
Elle s'appelait Tessy et assistait au festival avec sa famille, notamment sa fille Lara, qui se déplace en fauteuil roulant.
Tessy m'a demandé si je pourrais prendre quelques photos de Lara.
Il y avait juste un petit défi supplémentaire.
Il fallait que je sois discret. Très discret. 😅
Apparemment, Lara possède un véritable sixième sens lorsqu'il s'agit de repérer un appareil photo dirigé vers elle.
Et Tessy ne souhaitait pas un portrait posé.
Elle voulait quelque chose de naturel. Un instant spontané de sa fille profitant de cette sortie en famille. Un joli souvenir d'une journée passée ensemble.
J'ai été sincèrement touché qu'elle me fasse cette demande.
Alors, naturellement, j'ai accepté le défi.
Après des années à photographier des mariages et des événements, j'ai appris à me fondre relativement bien dans le décor et à immortaliser les gens lorsqu'ils sont simplement eux-mêmes.
Mais Lara ?
Oh, elle s'est montrée très méfiante dès le départ ! 😂
À plusieurs reprises, j'avais l'impression qu'elle me surveillait du coin de l'œil, comme si elle savait parfaitement ce que j'essayais de faire.
Heureusement, avec un peu de patience, de discrétion et grâce à la formidable distraction offerte par Dreamcatcher, j'ai réussi à capturer plusieurs jolis moments pendant le concert.
Et c'est précisément ce que j'aime dans cette manière de photographier.
Les images les plus précieuses ne sont pas forcément les plus compliquées techniquement, ni les plus spectaculaires.
Parfois, elles montrent simplement une personne telle qu'elle est, entourée de ceux qui l'aiment.
Des images qui peuvent signifier infiniment plus pour une famille que pour le photographe qui les a réalisées.
Tessy et Lara, merci de m'avoir confié ces instants.
J'espère que ces photos vous redonneront le sourire chaque fois que vous les regarderez. ❤️
Linda – D'une photo de festival à un mariage
Puisque nous parlons de Dreamcatcher...
Un peu plus tôt ce dimanche-là, j'avais remarqué un groupe de personnes particulièrement joyeuses qui profitaient du festival.
Des tenues colorées, des accessoires assortis, beaucoup de rires et une future mariée.
Un enterrement de vie de jeune fille !
Naturellement, je n'ai pas pu m'empêcher de leur proposer une photo de groupe.
Elles ont accepté avec enthousiasme, nous avons passé un petit moment très sympathique et je leur ai promis de leur envoyer les photos par la suite.
Une belle rencontre spontanée.
Du moins, c'est ce que je pensais.
Un peu plus tard, pendant le concert de Dreamcatcher, leur chanteur John Rech a décidé de rendre cette journée encore plus mémorable.
Il a franchi la barrière séparant l'espace des photographes du public et a invité les filles à chanter avec lui.
Ce qui a suivi était l'un de ces moments spontanés dont rêvent les photographes de concert.
Des rires, des chants, de l'enthousiasme et énormément de bonheur.
Et je me trouvais justement au bon endroit pour immortaliser tout cela.
Quelques jours plus tard, j'ai envoyé les photos à Linda, la future mariée.
Elle était ravie.
Et puis, complètement à l'improviste, elle m'a posé une question à laquelle je ne m'attendais absolument pas.
Est-ce que j'accepterais de photographier son mariage ?
Eh bien... OUI, ÉVIDEMMENT ! 😁
Quelques semaines plus tard, me voilà à Echternach, en train d'immortaliser le mariage de Linda et Yoann.
D'une photo de groupe spontanée lors d'un festival de musique à l'un des jours les plus importants de leur vie.
N'est-ce pas merveilleux ?
C'est une histoire qui illustre parfaitement pourquoi j'aime le caractère imprévisible de la photographie.
On ne sait jamais vraiment où une simple conversation peut nous mener.
Parfois, nulle part en particulier.
Parfois, vers une histoire de vie fascinante.
Et parfois... directement à un mariage ! 🥰
Tom – Quand la lumière devient une partie de la musique
La quatrième rencontre était un peu différente.
En réalité, nous ne nous sommes même pas vraiment rencontrés pendant le festival.
Mais elle a donné naissance à l'un de mes échanges préférés autour d'eLake 2026.
L'un des concerts qui m'a le plus impressionné cette année était celui de T the Boss.
La musique était fantastique. Le voir se produire aux côtés de son frère et de l'immensément talentueux Steve Urbaniac était un véritable plaisir, aussi bien à écouter qu'à photographier.
D'ailleurs, l'album Delight After Dark de Steve s'est rapidement retrouvé en rotation intensive pendant mes longues séances de retouche photo et mes trajets nocturnes après les mariages.
Mais il y avait autre chose dans ce concert qui m'a véritablement bluffé.
Les éclairages.
Oh là là. CES ÉCLAIRAGES ! 🤩
Dramatiques. Atmosphériques. Parfaitement réfléchis.
De superbes jeux d'ombre et de lumière, permettant aux artistes d'émerger de l'obscurité précisément au bon moment.
Pour un photographe, c'était un véritable rêve.
Et l'homme derrière cette magnifique mise en lumière était Tom Bremer.
Lorsque j'ai partagé certaines de mes photos sur Instagram, j'ai tenu à souligner à quel point j'avais apprécié son travail.
Tom a vu ma publication et mon enthousiasme lui a même inspiré un article sur son site Internet, intitulé Licht braucht Schatten — La lumière a besoin d'ombre.
Il y développe une idée qui m'a particulièrement parlé en tant que photographe.
Un bon éclairage ne consiste pas à utiliser continuellement tous les effets disponibles.
Il s'agit de comprendre la musique, de créer une atmosphère et de savoir quand laisser l'obscurité jouer son rôle.
Parfois, la sobriété produit bien davantage d'émotion.
Et en tant que photographe qui passe beaucoup de temps à travailler avec la lumière, je ne pourrais être plus d'accord.
Nous avons ensuite eu une conversation passionnante sur Instagram, autour de la conception des éclairages, de la photographie et du plaisir de créer des images dramatiques.
À un moment donné, je lui ai peut-être, ou peut-être pas, exprimé ma gratitude pour ne pas avoir fait ressembler ses éclairages à...
Comment dire...
Un gecko épileptique sous crack. 🦎😂
Oui.
Ce sont peut-être bien les mots exacts que j'ai employés.
En luxembourgeois, évidemment. Parce que certaines choses sonnent tout simplement mieux en luxembourgeois.
Tom a apparemment trouvé cette description suffisamment amusante pour en faire une chanson.
Une vraie chanson.
Sur un gecko épileptique sous crack.
Parce que... pourquoi pas, après tout ? 🤣
Vous pouvez écouter ce chef-d'œuvre musical plutôt inattendu ici.
Ce qui avait commencé par l'admiration d'un photographe pour le travail d'un éclairagiste s'est transformé en une conversation fascinante, un excellent article de blog et l'une des chansons les plus délicieusement absurdes que j'aie entendues depuis longtemps.
Et j'adore ça.
Tom, merci pour l'inspiration, pour nos échanges, pour les éclats de rire et surtout pour ta compréhension de quelque chose d'essentiel pour les photographes :
La lumière ne sert pas uniquement à rendre un instant visible. Elle contribue à raconter son histoire.
Et puis, bien sûr, il y a la musique !
Bon.
Il serait peut-être temps de parler un peu de musique, vous ne croyez pas ? 😅
Après tout, nous sommes quand même dans un festival de musique !
Et quelle magnifique édition anniversaire !
L'une des choses que j'apprécie particulièrement à eLake, c'est la diversité de sa programmation.
Le vendredi propose un mélange passionnant de concerts, le samedi est consacré à la musique électronique et le dimanche met traditionnellement à l'honneur une belle sélection de groupes et d'artistes locaux.
Il y en a pour presque tous les goûts.
Et j'adore ça.
Bien sûr, certains noms sur le programme me donnent immédiatement le sourire.
De Läb, par exemple.
Je suis fan depuis des années et leurs concerts ne me déçoivent jamais. Leur énergie, leur musique et leur complicité avec le public ont quelque chose de merveilleusement contagieux.
Et puis il y a Schëppe Siwen.
Oh, Schëppe Siwen... ❤️
Si vous suivez mon travail depuis quelque temps, vous savez probablement déjà à quel point j'adore ce groupe.
Leurs concerts sont une explosion d'énergie, de mouvement, d'émotion et de joie à l'état pur.
Et ils sont absolument fantastiques à photographier.
Il se passe toujours quelque chose. Quelqu'un saute, danse, chante, fait une grimace ou interagit avec le public.
Pour un photographe passionné par les instants spontanés, c'est pratiquement le paradis.
Mais voilà.
Même si j'adore retrouver mes groupes préférés, l'un des plus grands plaisirs d'eLake reste la découverte d'artistes que je n'aurais peut-être jamais connus autrement.
Cette année n'a certainement pas fait exception.
Deep Dive Culture et Hunneg-Strëpp ont été parmi mes plus belles découvertes, tout comme Steve Urbaniac, dont j'ai déjà parlé.
Des sons différents, des styles différents, des personnalités différentes.
Et chacun a apporté quelque chose de particulier au festival.
C'est l'une des raisons pour lesquelles j'aime venir l'esprit ouvert.
Il n'est pas nécessaire de connaître un artiste pour apprécier son concert.
Et parfois, on découvre une musique qui continue de nous accompagner bien après la fin du festival.
Il y a aussi un autre aspect de la photographie de concert que j'ai appris à apprécier au fil des années.
Je n'ai pas nécessairement besoin d'aimer la musique pour adorer photographier le spectacle.
Prenez Rogers, le groupe de punk rock originaire de Düsseldorf.
Musicalement, ce n'est pas vraiment ma tasse de thé.
Et c'est parfaitement normal. Après tout, les goûts musicaux sont profondément personnels.
Mais leur prestation ?
Excellente !
Une énergie brute, une présence scénique remarquable et, par moments, des éclairages merveilleusement dramatiques.
Un vrai régal pour mon appareil photo.
Cela rappelle aussi qu'un bon concert peut être apprécié de nombreuses manières.
Parfois, c'est la musique qui nous transporte.
Parfois, ce sont les artistes.
Parfois, c'est l'ambiance ou la relation avec le public.
Et parfois, c'est simplement le défi de capturer tout cela dans une seule image.
Les meilleurs concerts ?
Ceux qui réunissent tous ces éléments.
Une conclusion parfaite pour trois jours inoubliables
Et puis est arrivé le dimanche soir.
Schëppe Siwen.
Le dernier concert d'un groupe sur la scène principale.
Sincèrement, je n'aurais pas pu imaginer une plus belle manière d'approcher la fin des célébrations du trentième anniversaire.
Fondé en décembre 2009, Schëppe Siwen n'existait pas encore lorsque le festival eLake a vu le jour en 1996. Mais au fil des années, le groupe est devenu un acteur incontournable de la scène musicale luxembourgeoise.
Et s'il existe un groupe capable de transformer un concert en une fête absolument mémorable, c'est bien celui-là.
La musique, le public, l'énergie, la joie communicative sur scène...
Tout ce que j'aime dans la photographie de concert se trouvait juste devant moi.
Je me déplaçais dans le photo pit, suivais les artistes et essayais de capturer un maximum de cette atmosphère incroyable.
Et de temps en temps, je souriais tout simplement.
Parce que onze ans après ce tout premier pass média, j'étais à nouveau là.
À faire quelque chose que j'aime profondément.
Entouré de personnes formidables.
Dans un festival qui m'a offert tellement de souvenirs inoubliables au fil des années.
Et d'une certaine manière, malgré tout ce qui s'était passé entre-temps, j'avais l'impression de ne jamais être parti.
Bien plus que de la photographie
En repensant à eLake 2026, il y a évidemment des photos dont je suis particulièrement fier.
Des images de performances incroyables, de magnifiques éclairages, d'expressions spontanées et de tous ces instants fugaces qui rendent la photographie de concert si passionnante.
Mais lorsque je pense à ces trois jours, les photos ne sont pas les seules choses qui me viennent à l'esprit.
Je pense à Mario et à notre conversation inattendue.
À Tessy et Lara, et à ce petit défi consistant à immortaliser quelques instants familiaux naturels.
À Linda et ses amies, et à cette merveilleuse suite d'événements qui m'a finalement conduit à photographier un mariage.
À Tom, à sa compréhension extraordinaire de la lumière et à un certain gecko particulièrement douteux. 😅
Je pense aux artistes qui ont tout donné sur scène, aux nouvelles musiques découvertes et aux groupes que je connaissais déjà, qui m'ont rappelé pourquoi j'aime tant leurs concerts.
Et je pense à tous ces autres échanges, sourires et conversations spontanées qui ne trouveront peut-être jamais leur place dans un article, mais qui contribuent pourtant à rendre cette expérience si spéciale.
Voilà ce qu'eLake représente pour moi.
Ce n'est pas simplement trois jours de concerts.
Et ce n'est certainement pas juste une occasion de prendre des photos.
C'est un lieu où la musique rassemble les gens, où des inconnus font connaissance, où naissent des histoires inattendues et où se créent des souvenirs.
Parfois, ces souvenirs finissent sur une carte mémoire.
Parfois, ils restent gravés en nous d'une manière qu'aucune photographie ne pourra jamais vraiment restituer.
Et parfois, avec un peu de chance, ils deviennent des histoires que l'on peut partager.
Cette édition était particulièrement spéciale pour moi.
Pas uniquement parce que j'y participais pour la première fois en tant que photographe professionnel.
Ni même parce qu'elle marquait mon retour après sept années d'absence.
Mais parce qu'elle m'a rappelé quelque chose que j'avais peut-être un peu perdu de vue pendant certaines années plus difficiles.
À quel point il est merveilleux de pouvoir faire ce que l'on aime sincèrement.
Rencontrer des gens.
Découvrir de nouvelles choses.
Se sentir inspiré.
Être simplement là, pleinement présent, à savourer l'instant.
Et se rappeler, de temps en temps, que la vie possède une merveilleuse façon de nous surprendre.
Jusqu'à nos prochaines retrouvailles...
Avant de terminer, j'aimerais adresser un immense merci à toutes les personnes qui rendent eLake possible.
Aux organisateurs, aux bénévoles, aux équipes techniques, aux responsables du son et des lumières, aux équipes de sécurité, aux artistes et à toutes celles et ceux qui travaillent dans l'ombre.
Organiser un événement d'une telle ampleur n'a rien d'une mince affaire.
Surtout lorsqu'il reste entièrement gratuit.
Et pourtant, année après année, vous parvenez à créer quelque chose de véritablement exceptionnel.
Merci également à toutes les personnes qui m'ont permis de les photographier, qui ont pris le temps de discuter avec moi, qui m'ont offert un sourire ou qui ont simplement rendu ces trois jours un peu plus beaux.
Et merci à eLake lui-même.
Pour onze années de souvenirs.
Pour ces merveilleuses retrouvailles.
Pour m'avoir rappelé pourquoi je suis tombé amoureux de la photographie de concert.
Et pour m'avoir offert tellement plus que des photos à rapporter chez moi.
eLake 2026, tu as été inoubliable. ❤️
Et maintenant, si vous voulez bien m'excuser, il me reste un nombre franchement déraisonnable de photos à regarder encore une fois, une collection grandissante de nouvelles musiques à écouter et environ dix mois à patienter avant la prochaine édition.
Rendez-vous à eLake 2027 ! 🤘📸
Envie de revivre quelques-uns de ces instants ? Ma galerie complète d'eLake 2026 est disponible en ligne, avec les photographies des trois journées à télécharger gratuitement.
Parce que certains souvenirs sont tout simplement trop beaux pour ne pas être partagés.
OliGlod Photography — More Than "Just Photography"
🇩🇪 Deutsche Version
eLake 2026 – Mehr als nur ein Musikfestival
Elf Jahre voller Erinnerungen, sieben Jahre Pause, drei unvergessliche Tage und eine ganz besondere Rückkehr.
Wo alles begann
6. August 2015.
Ich erinnere mich noch genau daran, wie unglaublich stolz ich war, als ich meinen allerersten eLake-Mediapass abholte.
Da hing er nun, an einem Schlüsselband um meinen Hals. Ein kleines Stück Plastik, das für die meisten Menschen wahrscheinlich völlig unbedeutend gewesen wäre.
Aber für mich?
Oh, für mich bedeutete es die Welt! 😁
Ich hatte eLake bereits mehrere Jahre als Besucher erlebt, aber diesmal war alles anders.
Zum ersten Mal durfte ich in den Fotograben – diesen schmalen Bereich zwischen Bühne und Publikum, von dem aus Fotografen die Konzerte aus einer ganz besonderen Perspektive erleben können.
Es gab nur ein winziges Detail.
Ich hatte noch nie zuvor in meinem Leben Live-Musik fotografiert.
Was konnte da schon schiefgehen, oder? 😅
Nun ja, wie sich herausstellte, lief alles erstaunlich gut. Sogar deutlich besser als erwartet.
Und irgendwo zwischen den ersten Auslösungen, den wummernden Bässen, den grellen Bühnenlichtern und der unglaublichen Energie der Künstler machte es bei mir Klick.
Und nein, damit meine ich nicht den Auslöser meiner Kamera.
Ich hatte etwas entdeckt, das ich über alles liebte.
Versteht mich nicht falsch. Ich liebe es, Hochzeiten, Veranstaltungen, Familien und all die wunderbaren Momente zu fotografieren, die das Leben so lebenswert machen.
Es ist unglaublich erfüllend, echte Glücksmomente festzuhalten und Erinnerungen zu schaffen, die Menschen noch Jahre später am Herzen liegen.
Aber Live-Musik zu fotografieren?
Das ist eine völlig andere Art von Magie.
Es ist laut, unvorhersehbar, manchmal frustrierend, oft körperlich anstrengend und, gerade was die Beleuchtung betrifft, gelegentlich ein absoluter Albtraum.
Und ich liebe jede einzelne Sekunde davon.
Wenn ich vor einer Bühne stehe, die Kamera in der Hand, und vollkommen in der Musik versinke, überkommt mich ein Gefühl, das sich nur schwer beschreiben lässt.
Die Welt um mich herum scheint zu verschwinden.
Ich beobachte die Musiker, versuche ihre Bewegungen vorherzusehen, folge dem Licht und warte auf diesen einen flüchtigen Moment, in dem einfach alles zusammenpasst.
Für diese wenigen Sekunden zählt nichts anderes.
Nur die Musik, das Licht, die Menschen und der Augenblick.
Und ganz ehrlich? Es gibt nicht viele Orte, an denen ich in solchen Momenten lieber wäre.
Sieben Jahre später...
Nach meiner ersten Erfahrung im Jahr 2015 versuchte ich, jedes Jahr zum eLake zurückzukehren.
Manchmal klappte es.
Manchmal hatte das Leben andere Pläne.
Mein letzter eLake-Besuch mit der Kamera war 2019.
Und danach... nun ja, danach ist ziemlich viel passiert.
Die Pandemie stellte die Welt auf den Kopf. Auch mein Privatleben durchlief einige ziemlich tiefgreifende Veränderungen.
Ich ließ mich scheiden, zog nach Waldbillig, fand erneut die Liebe, heiratete wieder und zog noch einmal um.
Nachdem ich mehr als 18 Jahre meines Lebens einer Karriere in einem Unternehmen gewidmet hatte, erreichte ich schließlich meine Grenzen und erlitt einen Burnout.
Das war nicht gerade das einfachste Kapitel meines Lebens.
Ganz im Gegenteil.
Aber manchmal sind es ausgerechnet die Kapitel, die wir uns niemals selbst ausgesucht hätten, die uns auf völlig unerwartete Wege führen.
Für mich bedeutete das, endlich den Mut aufzubringen, den entscheidenden Schritt zu wagen und aus einer lebenslangen Leidenschaft meinen Beruf zu machen.
Im Mai 2026 erblickte OliGlod Photography offiziell das Licht der Welt.
Und nur wenige Monate später stand ich wieder am Eingang des eLake, die Kameratasche über der Schulter, bereit, die 30. Ausgabe des Festivals fotografisch festzuhalten.
Sieben Jahre nach meinem letzten Besuch.
Elf Jahre nach meinem allerersten Mediapass.
Und zum ersten Mal als professioneller Fotograf.
Ich will jetzt nicht behaupten, dass sich die Abholung dieses Mediapasses erneut wie ein lebensverändernder Moment angefühlt hätte.
Aber ich hatte definitiv ein Lächeln im Gesicht.
Ein ziemlich breites sogar. 😊
Es tat gut, wieder da zu sein.
Verdammt gut sogar.
Was macht eLake eigentlich so besonders?
Bisher habe ich ziemlich ausführlich darüber geschrieben, warum ich eLake so gerne fotografiere.
Aber das erklärt noch nicht, warum ich das Festival selbst so sehr liebe.
Wenn ich mich auf drei Dinge beschränken müsste, wären das der Veranstaltungsort, die Menschen und die Musik.
Nicht unbedingt in dieser Reihenfolge.
Denn das Besondere an eLake ist keiner dieser Aspekte für sich allein.
Es ist die Art und Weise, wie sie alle zusammenkommen.
Der Veranstaltungsort – Ein kleines Stück Paradies
Der Echternacher See besitzt zu jeder Jahreszeit einen ganz besonderen Zauber.
An einem gewöhnlichen Tag ist es dort wunderbar friedlich.
Man kann gemütlich um den See spazieren, sich ans Wasser setzen, die Natur genießen oder einfach eine kleine Auszeit vom Lärm und den Anforderungen des Alltags nehmen.
Ich bin dort regelmäßig mit meiner Kamera unterwegs, um Tiere zu fotografieren.
Es hat etwas unglaublich Beruhigendes, einige Stunden lang Vögel zu beobachten, zu sehen, wie sich das Licht auf dem Wasser verändert, und gelegentlich mit einem Foto nach Hause zu kommen, auf das man besonders stolz ist.
Für mich ist das ein Ort, an dem ich meine Batterien wieder aufladen kann.
Und dann passiert einmal im Jahr etwas ziemlich Außergewöhnliches.
Die friedliche Umgebung des Sees verwandelt sich in ein lebendiges Festivaldorf.
Bühnen entstehen. Essens- und Getränkestände werden aufgebaut. Die Techniker lassen ihre Magie wirken. Vorfreude liegt in der Luft.
Und plötzlich strömen Tausende Menschen in diese ansonsten so ruhige Ecke Luxemburgs, um gemeinsam die Musik zu feiern.
Zwei Bühnen, die durch einen kleinen Hügel voneinander getrennt sind, bieten drei Tage lang ein abwechslungsreiches Programm. Und das alles vor der wunderschönen Kulisse des Sees und der umliegenden Natur.
Und hatte ich schon erwähnt, dass der Eintritt komplett KOSTENLOS ist?
Ja, drei Tage Live-Musik, DJs, nationale und internationale Künstler und eine unglaubliche Atmosphäre.
Völlig kostenlos.
In der heutigen Zeit ist das wirklich bemerkenswert.
Aber noch bemerkenswerter finde ich, dass sich das Festival trotz seiner Größe seinen herzlichen, bodenständigen Charakter bewahrt hat.
eLake hat etwas wunderbar Ungezwungenes.
Man muss sich nicht auf eine bestimmte Art kleiden, keiner besonderen Szene angehören und auch nicht jeden Künstler im Programm kennen.
Man kommt einfach vorbei.
Und genießt die Zeit.
Die Menschen – Wo die wahre Magie entsteht
Es gibt etwas, das ich über die Jahre immer mehr zu schätzen gelernt habe.
Die besten Fotos entstehen nicht immer vor der Bühne.
Manchmal sind es gerade die Bilder, die man beim Streifzug durch die Zuschauermenge aufnimmt.
Ein spontanes Lächeln. Freunde, die miteinander lachen. Ein Kind, das sein erstes Konzert erlebt. Jemand, der tanzt, als würde niemand zusehen. Ein Paar, das einen ruhigen Moment miteinander teilt, während im Hintergrund die Musik spielt.
Kleine Augenblicke des Lebens, die sonst vielleicht unbemerkt vorbeiziehen würden.
Und eLake ist voll davon.
Was ich besonders liebe, ist die unglaubliche Vielfalt des Publikums.
Junge Menschen, die vielleicht gerade ihr erstes Festival besuchen. Ältere Besucher, die womöglich schon seit Jahrzehnten dabei sind. Familien, Freundesgruppen, Menschen aus unterschiedlichsten Ländern, Kulturen und Lebenssituationen.
Alle am selben Ort.
Und alle genießen diese wunderbare Atmosphäre auf ihre ganz persönliche Weise.
Ich schlendere gerne durch die Menge, beobachte das Geschehen und komme dabei auch immer wieder mit Menschen ins Gespräch.
Manchmal ist es nur ein kurzes Hallo, ein freundliches Lächeln oder ein kleiner Plausch, bevor ich ein Foto mache.
Manchmal entwickelt sich daraus ein längeres Gespräch.
Und manchmal begegnet man völlig unerwartet einem Menschen, der einen bleibenden Eindruck hinterlässt.
In diesem Jahr waren es besonders vier Begegnungen, die mich daran erinnert haben, warum ich meine Arbeit so sehr liebe.
Mario – Eine Geschichte hinter dem Lächeln
Am Samstag, dem Tag der elektronischen Musik, fiel mir ein Mann auf, von dem ich dachte, dass er ein interessantes Porträt abgeben würde.
Wie so oft ging ich auf ihn zu und fragte, ob ich ihn fotografieren dürfte.
Sein Name war Mario Kluth, auch bekannt als Lokie.
Aus einer einfachen Bitte um ein Foto entwickelte sich ein faszinierendes Gespräch.
Mario erzählte mir von Teilen seiner Lebensgeschichte.
Von schwierigen Zeiten, Herausforderungen, Fehlern und davon, wie er es schließlich geschafft hatte, sein Leben vollständig zu verändern, nachdem ihm alles aus den Händen geglitten war.
Er sprach sehr offen über seine Erfahrungen und schenkte mir sogar ein Exemplar seines Buches 33 Jahre Glücksspiel, in dem er seine Geschichte erzählt.
Was mich beeindruckte, waren nicht nur die Dinge, die er durchgemacht hatte.
Es waren auch die Herzlichkeit, Offenheit und aufrichtige Freundlichkeit des Menschen, der vor mir stand.
Schon verrückt, oder?
Man spricht einen Fremden an, weil man gerne ein Foto machen möchte.
Wenige Minuten später unterhält man sich über das Leben, zweite Chancen und die Erfahrungen, die uns zu den Menschen machen, die wir heute sind.
Und am Ende geht man mit viel mehr nach Hause als nur einem Bild auf der Speicherkarte.
Mario, danke für das Gespräch, das Buch und die Erinnerung daran, dass hinter jedem Menschen so viel mehr steckt, als man auf den ersten Blick erkennen kann.
Tessy & Lara – Manchmal sind die kleinsten Momente die wertvollsten
Am Sonntag, während ich beim Auftritt von Dreamcatcher das Publikum fotografierte, kam eine Dame mit einer etwas ungewöhnlichen Bitte auf mich zu.
Sie hieß Tessy und besuchte das Festival mit ihrer Familie, darunter ihre Tochter Lara, die im Rollstuhl sitzt.
Tessy fragte mich, ob ich vielleicht ein paar Fotos von Lara machen könnte.
Es gab nur einen kleinen Haken.
Ich musste dabei ziemlich unauffällig vorgehen. 😅
Denn Lara besitzt offenbar einen sechsten Sinn dafür, wenn eine Kamera auf sie gerichtet wird.
Und Tessy wollte kein gestelltes Porträt.
Sie wünschte sich etwas Natürliches. Einen spontanen Augenblick, in dem ihre Tochter den gemeinsamen Ausflug mit der Familie genießt. Eine schöne kleine Erinnerung an diesen Tag.
Ich war wirklich gerührt, dass sie mich darum bat.
Also nahm ich die Herausforderung natürlich gerne an.
Nach vielen Jahren, in denen ich Hochzeiten und Veranstaltungen fotografiert habe, bin ich mittlerweile ziemlich geübt darin, mich unauffällig unter die Menschen zu mischen und sie so zu fotografieren, wie sie wirklich sind.
Aber Lara?
Oh, die war von Anfang an ziemlich misstrauisch! 😂
Immer wieder hatte ich das Gefühl, dass sie mich ganz genau im Auge behielt, als wüsste sie nur zu gut, was ich da versuchte.
Aber mit ein wenig Geduld, etwas Fingerspitzengefühl und der wunderbaren Ablenkung durch Dreamcatcher gelang es mir schließlich, während des Konzerts ein paar wirklich schöne Momente einzufangen.
Und genau das liebe ich an dieser Art der Fotografie.
Manchmal sind die bedeutungsvollsten Bilder weder technisch besonders kompliziert noch visuell spektakulär.
Manchmal zeigen sie einfach einen Menschen, so wie er ist, umgeben von den Menschen, die ihn lieben.
Bilder, die für eine Familie unendlich viel mehr bedeuten können als für den Fotografen, der sie aufgenommen hat.
Tessy und Lara, vielen Dank für euer Vertrauen.
Ich hoffe, dass euch die Fotos noch lange ein Lächeln ins Gesicht zaubern werden. ❤️
Linda – Vom Festivalfoto zur Hochzeit
Apropos Dreamcatcher...
Früher an diesem Sonntag war mir eine besonders gut gelaunte Gruppe von Menschen aufgefallen.
Bunte Outfits, passende Accessoires, jede Menge Gelächter und eine zukünftige Braut.
Ein Junggesellinnenabschied!
Natürlich konnte ich nicht widerstehen und fragte, ob die Gruppe Lust auf ein gemeinsames Foto hätte.
Sie waren sofort begeistert dabei, wir hatten ein wenig Spaß und ich versprach, ihnen die Bilder anschließend zuzuschicken.
Eine nette, spontane Begegnung.
Zumindest dachte ich das.
Etwas später, während des Dreamcatcher-Konzerts, beschloss Sänger John Rech, diesem Tag noch einen ganz besonderen Moment hinzuzufügen.
Er kletterte über die Absperrung zwischen Fotograben und Publikum und lud die Mädels ein, gemeinsam mit ihm zu singen.
Was darauf folgte, war einer dieser wunderbar spontanen Konzertmomente, von denen Fotografen träumen.
Gelächter, Gesang, Begeisterung und jede Menge Freude.
Und ich stand zufällig genau am richtigen Ort, um diesen Augenblick festzuhalten.
Ein paar Tage später schickte ich Linda, der zukünftigen Braut, die Fotos.
Sie war begeistert.
Und dann stellte sie mir völlig unerwartet eine Frage, mit der ich überhaupt nicht gerechnet hatte.
Ob ich vielleicht Interesse daran hätte, ihre Hochzeit zu fotografieren?
Ähm... JA, NATÜRLICH! 😁
Ein paar Wochen später stand ich in Echternach und fotografierte die Hochzeit von Linda und Yoann.
Von einem spontanen Gruppenfoto auf einem Musikfestival bis zur fotografischen Begleitung eines der wichtigsten Tage ihres Lebens.
Wie schön ist das denn bitte?
Es ist genau so eine Geschichte, die zeigt, warum ich die Unberechenbarkeit der Fotografie so sehr liebe.
Man weiß nie genau, wohin ein einfaches Gespräch führen kann.
Manchmal nirgendwohin.
Manchmal zu einer faszinierenden Lebensgeschichte.
Und manchmal... direkt auf eine Hochzeit! 🥰
Tom – Wenn Licht zum Teil der Musik wird
Die vierte Begegnung war etwas anders.
Eigentlich haben wir uns auf dem Festival selbst gar nicht wirklich kennengelernt.
Aber daraus entwickelte sich einer meiner liebsten Austausche rund um eLake 2026.
Einer der Auftritte, die mich dieses Jahr am meisten beeindruckt haben, war der von T the Boss.
Die Musik war fantastisch. Ihn gemeinsam mit seinem Bruder und dem unglaublich talentierten Steve Urbaniac auf der Bühne zu erleben, war sowohl musikalisch als auch fotografisch ein absoluter Genuss.
Tatsächlich lief Steves Album Delight After Dark anschließend bei mir in Dauerschleife – besonders während langer Bildbearbeitungsabende und auf den späten Heimfahrten nach Hochzeiten.
Aber es gab noch etwas anderes an diesem Auftritt, das mich völlig umgehauen hat.
Die Beleuchtung.
Oh Mann. DIESE BELEUCHTUNG! 🤩
Dramatisch. Atmosphärisch. Durchdacht.
Wunderbar abgestimmte Momente aus Licht und Schatten, in denen die Musiker genau im richtigen Augenblick aus der Dunkelheit hervortraten.
Für einen Fotografen war das ein absoluter Traum.
Und der Mann, der dafür verantwortlich war, hieß Tom Bremer.
Als ich einige meiner Fotos auf Instagram veröffentlichte, ließ ich es mir nicht nehmen, ausdrücklich zu erwähnen, wie begeistert ich von seiner Arbeit war.
Tom sah meinen Beitrag, und meine Begeisterung inspirierte ihn tatsächlich dazu, einen wunderbaren Artikel auf seiner Webseite mit dem Titel Licht braucht Schatten zu schreiben.
Darin beschäftigt er sich mit etwas, das mir als Fotograf besonders aus der Seele spricht.
Gutes Bühnenlicht bedeutet nicht, ständig jeden verfügbaren Effekt einzusetzen.
Es bedeutet, die Musik zu verstehen, Atmosphäre zu schaffen und zu wissen, wann man die Dunkelheit für sich arbeiten lassen sollte.
Manchmal ist weniger eben wirklich mehr.
Und als jemand, der sich beruflich sehr intensiv mit Licht beschäftigt, kann ich dem nur zustimmen.
Anschließend hatten wir über Instagram einen faszinierenden Austausch über Lichtgestaltung, Fotografie und die Freude daran, dramatische Bilder zu erschaffen.
Irgendwann habe ich Tom dann möglicherweise, oder möglicherweise auch nicht, dafür gedankt, dass er seine Beleuchtung nicht hat herumtanzen lassen wie...
Nun ja...
Ein epileptischer Gecko auf Crack. 🦎😂
Ja.
Das könnten tatsächlich meine genauen Worte gewesen sein.
Auf Luxemburgisch natürlich. Manche Dinge klingen auf Luxemburgisch einfach besser.
Tom fand diese Beschreibung offenbar so unterhaltsam, dass er daraus ein Lied machte.
Ein richtiges Lied.
Über einen epileptischen Gecko auf Crack.
Weil... warum auch nicht? 🤣
Dieses etwas ungewöhnliche musikalische Meisterwerk könnt ihr euch hier anhören.
Was damit begann, dass ein Fotograf die Arbeit eines Lichtdesigners bewunderte, führte zu einem faszinierenden Gespräch, einem nachdenklich stimmenden Blogartikel und einem der herrlich absurdesten Lieder, die ich seit Langem gehört habe.
Und ich finde das einfach großartig.
Tom, vielen Dank für die Inspiration, den Austausch, die vielen Lacher und vor allem dafür, dass du etwas verstehst, das für uns Fotografen von enormer Bedeutung ist:
Licht macht einen Moment nicht einfach nur sichtbar. Es hilft dabei, seine Geschichte zu erzählen.
Und dann ist da natürlich noch die Musik!
Gut.
Ich sollte vielleicht langsam auch mal über die Musik sprechen, oder? 😅
Schließlich handelt es sich hier ja um ein Musikfestival.
Und was für eine fantastische Jubiläumsausgabe das war!
Was ich an eLake besonders schätze, ist die Vielfalt des Programms.
Freitags gibt es eine aufregende Mischung aus Live-Acts, samstags steht die elektronische Musik im Mittelpunkt und sonntags präsentiert sich traditionell eine wunderbare Auswahl an lokalen Bands und Künstlern.
Da ist für beinahe jeden Geschmack etwas dabei.
Und das liebe ich.
Natürlich gibt es bestimmte Namen im Programm, bei denen ich sofort lächeln muss.
De Läb, zum Beispiel.
Ich bin seit Jahren Fan, und ihre Auftritte enttäuschen mich nie. Ihre Energie, ihre Musik und die Art, wie sie mit dem Publikum interagieren, sind einfach ansteckend.
Und dann gibt es noch Schëppe Siwen.
Oh, Schëppe Siwen... ❤️
Wer meine Fotografie schon etwas länger verfolgt, weiß wahrscheinlich, wie sehr ich diese Band liebe.
Ihre Live-Auftritte sind eine Explosion aus Energie, Bewegung, Emotionen und purer Lebensfreude.
Und sie zu fotografieren ist ein absoluter Genuss.
Es passiert ständig etwas. Jemand springt, tanzt, singt, zieht eine Grimasse oder interagiert mit dem Publikum.
Für einen Fotografen, der spontane Momente liebt, ist das praktisch das Paradies.
Aber hier kommt der Punkt.
So sehr ich mich über bekannte Lieblingsbands freue, eine der größten Freuden von eLake bleibt für mich die Entdeckung neuer Künstler und Musik.
Und dieses Jahr war da keine Ausnahme.
Deep Dive Culture und Hunneg-Strëpp gehörten zu meinen schönsten Neuentdeckungen, ebenso wie Steve Urbaniac, dessen Musik ich ja bereits erwähnt habe.
Unterschiedliche Klänge, unterschiedliche Stilrichtungen, unterschiedliche Persönlichkeiten.
Und jeder einzelne Act hat etwas Besonderes zum Festival beigetragen.
Das ist einer der Gründe, warum ich solche Festivals gerne mit offenen Ohren und ohne allzu viele Erwartungen besuche.
Man muss einen Künstler nicht vorher kennen, um seine Musik genießen zu können.
Und manchmal entdeckt man etwas, das einen noch lange nach dem Festival begleitet.
Es gibt übrigens noch einen weiteren Aspekt der Konzertfotografie, den ich über die Jahre zu schätzen gelernt habe.
Ich muss die Musik nicht unbedingt lieben, um einen Auftritt mit großer Freude zu fotografieren.
Nehmen wir zum Beispiel Rogers, die Punkrock-Band aus Düsseldorf.
Musikalisch ist das nicht unbedingt mein Geschmack.
Und das ist vollkommen in Ordnung. Musikgeschmack ist schließlich etwas sehr Persönliches.
Aber ihr Auftritt?
Großartig!
Rohe Energie, eine hervorragende Bühnenpräsenz und teilweise wunderbar dramatische Beleuchtung.
Ein absolutes Vergnügen für mich als Fotograf.
Und es zeigt, dass man einen guten Live-Auftritt auf ganz unterschiedliche Weise genießen kann.
Manchmal ist es die Musik, die einen mitreißt.
Manchmal sind es die Künstler.
Manchmal die Atmosphäre oder die Verbindung zum Publikum.
Und manchmal ist es einfach die Herausforderung, all das in einem einzigen Bild festzuhalten.
Die besten Konzerte?
Da kommt einfach alles zusammen.
Der perfekte Abschluss für drei unvergessliche Tage
Und dann kam der Sonntagabend.
Schëppe Siwen.
Der letzte Live-Auftritt einer Band auf der Hauptbühne.
Ganz ehrlich, ich hätte mir kaum einen passenderen Abschluss der Jubiläumsfeierlichkeiten vorstellen können.
Schëppe Siwen wurden im Dezember 2009 gegründet. Als eLake 1996 ins Leben gerufen wurde, gab es die Band also noch nicht. Über die Jahre sind sie jedoch zu einem festen Bestandteil der luxemburgischen Live-Musikszene geworden.
Und wenn es eine Band gibt, die weiß, wie man aus einem Konzert eine unvergessliche Feier macht, dann sind sie es.
Die Musik, das Publikum, die Energie, diese unglaubliche Lebensfreude auf der Bühne...
Alles, was ich an der Konzertfotografie liebe, spielte sich direkt vor meinen Augen ab.
Ich bewegte mich durch den Fotograben, folgte dem Geschehen und versuchte, so viel wie möglich von dieser fantastischen Atmosphäre einzufangen.
Und zwischendurch musste ich einfach lächeln.
Denn elf Jahre nach meinem allerersten Mediapass stand ich wieder genau dort.
Und tat etwas, das ich über alles liebe.
Umgeben von wunderbaren Menschen.
Auf einem Festival, das mir im Laufe der Jahre so viele unvergessliche Erinnerungen geschenkt hat.
Und irgendwie fühlte es sich trotz allem, was in der Zwischenzeit geschehen war, so an, als wäre ich nie weg gewesen.
Mehr als nur Fotografie
Wenn ich auf eLake 2026 zurückblicke, gibt es natürlich Fotos, auf die ich besonders stolz bin.
Bilder von unglaublichen Auftritten, wunderschöner Beleuchtung, spontanen Gesichtsausdrücken und all den flüchtigen Momenten, die die Konzertfotografie so aufregend machen.
Aber wenn ich an diese drei Tage denke, sind die Fotos nicht das Einzige, was mir in den Sinn kommt.
Ich denke an Mario und unser unerwartetes Gespräch.
An Tessy und Lara und die kleine Herausforderung, ein paar ganz natürliche Familienmomente festzuhalten.
An Linda und ihre Freundinnen und diese wunderbare Verkettung von Ereignissen, die mich schließlich zur fotografischen Begleitung einer Hochzeit führte.
An Tom, sein außergewöhnliches Verständnis von Licht und einen gewissen, ziemlich fragwürdigen Gecko. 😅
Ich denke an die Künstler, die auf der Bühne alles gegeben haben. An die neue Musik, die ich entdecken durfte. Und an meine altbekannten Favoriten, die mich daran erinnert haben, warum ich ihre Konzerte so sehr liebe.
Und ich denke an all die anderen kleinen Gespräche, freundlichen Gesichter und spontanen Begegnungen, die es vielleicht niemals in einen Blogartikel schaffen werden, aber dieses Erlebnis trotzdem so besonders machen.
Das ist es, was eLake für mich bedeutet.
Es sind nicht einfach nur drei Tage voller Konzerte.
Und es ist ganz sicher nicht nur eine Gelegenheit, Fotos zu machen.
Es ist ein Ort, an dem Musik Menschen zusammenbringt, an dem aus Fremden Bekannte werden, an dem sich unerwartete Geschichten entwickeln und Erinnerungen entstehen.
Manchmal landen diese Erinnerungen auf einer Speicherkarte.
Manchmal bleiben sie auf eine Weise in uns lebendig, die kein Foto der Welt jemals vollständig einfangen könnte.
Und manchmal hat man das Glück, daraus Geschichten zu machen, die man mit anderen teilen darf.
Diese Ausgabe war für mich besonders bedeutungsvoll.
Nicht nur, weil ich zum ersten Mal als professioneller Fotograf dabei war.
Und auch nicht nur, weil sie meine Rückkehr nach sieben Jahren Pause markierte.
Sondern weil diese drei Tage mich an etwas erinnert haben, das ich in den schwierigeren Jahren vielleicht ein wenig aus den Augen verloren hatte.
Wie wunderbar es sich anfühlt, etwas zu tun, das man wirklich liebt.
Menschen kennenzulernen.
Neues zu entdecken.
Inspiration zu finden.
Einfach da zu sein und den Augenblick mit allen Sinnen zu genießen.
Und sich hin und wieder daran erinnern zu lassen, dass das Leben uns auch auf wunderschöne Weise überraschen kann.
Bis zum nächsten Mal...
Bevor ich diesen Artikel abschließe, möchte ich mich noch von ganzem Herzen bedanken.
Bei den Organisatoren, den freiwilligen Helfern, den Technikern, den Ton- und Lichtteams, den Sicherheitskräften, den Künstlern und all den Menschen, die hinter den Kulissen dafür sorgen, dass eLake überhaupt möglich ist.
Eine Veranstaltung dieser Größenordnung auf die Beine zu stellen, ist alles andere als selbstverständlich.
Vor allem, wenn der Eintritt auch noch vollständig kostenlos bleibt.
Und doch schafft ihr es Jahr für Jahr, etwas wirklich Besonderes auf die Beine zu stellen.
Danke auch an alle Menschen, die ich fotografieren durfte, die sich Zeit für ein Gespräch genommen, mir ein Lächeln geschenkt oder diese drei Tage einfach noch ein kleines bisschen schöner gemacht haben.
Und ein riesiges Dankeschön an eLake selbst.
Für elf Jahre voller Erinnerungen.
Für diese wunderbare Rückkehr.
Dafür, dass ich mich wieder daran erinnern durfte, warum ich mich damals in die Konzertfotografie verliebt habe.
Und dafür, dass ich so viel mehr mit nach Hause nehmen durfte als nur Fotos.
eLake 2026, du warst unvergesslich. ❤️
Und wenn ihr mich jetzt entschuldigt: Ich habe noch eine ziemlich unvernünftige Menge an Fotos, die ich mir unbedingt noch einmal ansehen möchte, eine stetig wachsende Sammlung neuer Musik und ungefähr zehn Monate ungeduldiges Warten vor mir.
Wir sehen uns beim eLake 2027! 🤘📸
Ihr möchtet einige dieser Momente noch einmal erleben? Meine vollständige eLake 2026 Fotogalerie ist online. Sämtliche Fotos der drei Festivaltage stehen zum kostenlosen Download zur Verfügung.
Denn manche Erinnerungen sind einfach zu schön, um sie nicht mit anderen zu teilen.
OliGlod Photography — More Than "Just Photography"